KÜLTÜR
COĞRAFYASI
Dr. Mutlu KAYA
KÜLTÜREL EKOLOJİ
Her bir kültür grubu ve bunların geliştirdikleri yaşam biçimleri fiziksel dünyanın bir parçasını işgal ettiklerinden, kültürler de, bekleneceği gibi, çevre ile etkileşim halindedirler.
Coğrafyacı da kültürdeki çeşitlilikleri anlamak için bu etkileşimi incelemek zorundadır. Böyle bir inceleme de kültürel ekoloji adını alır.
Ekoloji sözcüğü, bilindiği gibi, organizma ile fizikî çevresi arasındaki iki yönlü ilişkiyi ifade etmektedir.
Buradan yüründüğünde, oikologia da “ortam öğretisi”
olarak alınabilir. Kültürel ekoloji de kültürler ile fizikî çevre arasındaki neden ve etki ilişkisinin incelenmesi olmaktadır.
Fizikî çevreden de, bilindiği gibi. iklim arazi, toprak, doğal bitki örtüsü, yaban yaşamı ve fizikî çevrenin diğer yanları anlaşılmaktadır.
KÜLTÜREL EKOLOJİ
Kültürel ekoloji
(l)çevrenin kültür üzerindeki etkisi, ve
(2)insanın, kültür yoluyla, ekosistem üzerindeki etkisi olarak tanımlanabilir.
Böylece de, kültürel ekoloji, insan ve çevrenin birbirleri üzerinde etki kurduğu bir “çift-yönlü sokak” olmaktadır.
Çevreci determinizm:
Ondokuzuncu yüzyılın sonundan başlayarak yirminci yüzyılın ilk çeyreğinde birçok coğrafyacı çevreci determinizm doktrinine hayranlık duymuştur.
Bu coğrafyacılar fizikî çevrenin -özellikle iklim ve yer şeklinin- kültürlerin biçimlenmesinde faal bir güç olduğuna, insanın ise aslında fizikî çevrenin pasif bir ürünü olduğuna inanıyorlardı.
Determinist mantığa göre, insanlar “doğanın yoğurduğu çamur”dur.
Bu görüşe göre benzer fizikî çevreler büyük bir olasılıkla birbirine benzer kültürler üretirlerdi. Bunun yanında da, çevreci deterministler, diğerlerinin tersine, kültürel ekolojiyi “tek-yönlü sokak” olarak görüyorlardı.
Çevreci determinizm:
Determinist inanışla ilgili olarak kültürel coğrafyada da çok sayıda örnek vardır.
Deterministler dağ insanlarının basit, geri, tutucu, hayal gücünden yoksun olma kaderlerinin arızalı arazi yapıları tarafından çizildiğine inanıyorlardı.
Çöl insanları da tek tanrıya inanacaklar fakat zalimlerin yönetimi altında yaşamaya mahkûm olacaklardı.
İklim, insanın karakter ve davranışlarını etkilediği gibi bazılarına göre, insanların renk ve şekil gibi farklılıkları- nın da temel nedeniydi.
Hatta, coğrafyada determinizmin en ateşli savunucu- larından birisi olan Huntington’a (1924) göre iklimin
”kalıtım” üzerinde bile etkisi vardı.
Çevreci determinizm:
Orta kuşak iklim koşulları insana keşif gücü, çalışkanlık ve demokrasi kazandırırken, fiyortlu deniz kıyılarından büyük denizciler ve balıkçılar çıkacaktı.
Çevreci deterministler o zamanki İngiltere’nin
dünyadaki seçkin konumuna da bu gerekçeyi
bulmuşlardı; Ülkeyi çevreleyen denizler
denizciliği gerekli kılmış uygun iklim koşulları
da parlak bir yönetim ve çalışma ahlâkı
yaratmıştı.
Çevreci determinizm:
Günümüzden geçmişe bakıldığında, çevreci deterministlerin insanla ilgili konularda çevrenin rolünü aşırı abarttıkları görülmektedir.
Doğal olarak bu çevresel etkinin önemsiz olduğu ya da beşeri coğrafyacıların bu etkiyi gözardı edeceği anlamına gelmez.
Daha çok, fizikî çevrenin insan kültürünü
etkileyen birçok güçten yalnızca birisi
olduğu ve insan davranış ve inancının tek
belirleyicisi olmadığını ortaya koyar.
Possibilizm:
Çok daha önce (Vidal de la Blache’la) başlamakla birlikle 1930’lardan sonra yayılarak, çevreci determinizm beşeri coğrafyacılar arasındaki taraftarlarını kaybetmiş, onun yerini ise olasıcılık- possibilizm almıştır.
Possibilistler, fizikî çevrenin etkisini ihmal etmezler;
doğanın damgasını bir çok kültüre vurduğu gerçeğini kabul ederler. Bununla birlikte, possibilistler kültürel mirasın insan davranışını etkilemede en az fizikî çevre kadar önemli olduğunu da vurgularlar.
Possibilistlere göre, çevreden çok insan kültürün mimarıdır.
Possibilistler, herhangi bir fizikî çevrenin bir kültürü geliştirmek için çok sayıda olanak sunduğunu da iddia ederler.
Possibilizm:
İnsanların bir alana nasıl yerleşeceği ve onu nasıl kullanacağı, çevrenin kendisine sunduğu olanaklar arasından yapacağı tercihe bağlıdır.
Bu tercihlere de kültürel miras yol gösterir.
Fizikî çevre hem olanaklar hem de sınırlamalar getirir; insan kendi ihtiyacına göre bunlar arasından tercihini yapar.
Kısacası, kültür ve ekonominin yerel özellikleri,
çevrenin sunduğu olanaklar çerçevesinde
verilen kültürel kararların bir ürünüdürler.
Possibilizm:
Kültürün teknolojik düzeyi ne kadar yüksekse, fizikî çevrenin olanakları da o kadar fazla olacak, sınırlamaları ise o kadar zayıf kalacaktır.
Bu possibilist görüş, en güzel bir şekilde kültürel uyarlanma (adaptasyon) kavramıyla açıklanmaktadır.
Uyum sağlama ise, mekânsal kalıplar
yaratmada kültürün öneminin altını çizerek,
bir kültürden diğerine değişiklik gösterecektir.
Possibilizm:
Bir kültür grubunun kendi fizikî ortamında
neden o şekilde geliştiğini anlamak için,
coğrafyacılar yalnızca çevrenin nasıl
olduğunu değil, aynı zamanda da o kültürün
üyelerinin çevreyi neden öyle düşündüğünü
de bilmek zorundadırlar.
Determenist görüşe göre , haşin dağların insanlarında sanatsal yetenekler yokken, Fransa’nın nehir vadilerinden gelenler sanat dünyasında parlamaktadır.
Fransız edebiyatçıları, doğum yerlerine göre,
temelde akarsu vadi ve ovaların ürünü
olmakta, yüksek alanlar ve dağlardan ise
böyleleri ender olarak çıkmaktadır
(E.C.Semple 1911).
Possibilistlere göre;
Avrupalı bütün patent büroları İsviçrelilerin en önde gelen kâşifler olduğunu bildirmektedirler... Farklı farklı ülkelerde yayınlanan kitap listeleri İsviçre’nin bu gezegendeki her ülkenin önünde olduğunu göstermektedir. İsviçreliler, ülkelerinin gelişmesi konusunda 16.-17.
yüzyıllarda komşu ülkelerdeki dinî infazlara çok şey borçlu olduklarını kabul ederler. İnfazlar binlerce entelektüeli İsviçre’ye sürmüştür.
1865’de altmış bin Huguena da Fransa’dan İsviçre’ye sürülmüştü. Bunlar Zürih ve Bern’de ipek endüstrisini kurdular.
Cenevre’de saat imalat faaliyetini kuran da yine bir Huguenot’dur. Alçak Ülkeler’deki (Benelüks) İspanyol zulmü ve Otuz Yıl Savaştan sırasında İsviçre’nin tarafsız kalması ülkenin insan kaynaklarını çoğaltmıştır (M.Jeffenoı
KÜLTÜREL BÜTÜNLEŞME
Beşeri mekânsal çeşitliliklerin açıklanması bir dizi kültürel faktörün de göz önüne alınmasını gerektirir.
Kültürel coğrafyacı, kültürün her yönünün mekânsal bakımdan birbiriyle bağlantılı bütünleşmiş olduğunu kabul eder. Kısacası, kültürler ilişkisiz özellikler dizisi olmaktan çok, karmaşık bütünler; tüm parçalarının nedensel olarak birbirine uyduğu bütünleşmıiş birimlerdir.
Kültürün bir yönünün dağılışını, diğer yönlerindeki mekânsal çeşitlilikleri incelemeden anlamak olanaksızdır.
Örneğin, dinsel inancın bir grubun seçim davranışını, yeme-içmesini, alışveriş kalıplarını, işini ve toplumsal dramımı etkileme potansiyeli vardır.
KÜLTÜREL BÜTÜNLEŞME
Hindistan’daki en büyük din olan geleneksel Hinduizm insanları kast denilen toplumsal sınıflara ayırmış ve her biri için uygun yaşama şekilleri belirlemiştir.
Hıristiyanlığın bazı kolları alkollü içeçekler, tütün ve belirli bazı yiyeceklerin tüketimini yasaklayarak üyelerinin yeme-içme ve alışveriş kalıplarını etkilemektedir.
Aynı şey, domuz eti yenmesini yasaklayan İslâmiyet ve Musevilik ile kafeinli içecek içmeyen -dolayısıyla da evrensel içecek olan Coca Cola içmeyi reddeden Mormonlar (Utah’da) için de geçerlidir.
Kaynakça
Tümertekin, E., & Özgüç, N. (1997). Beşeri coğrafya:
İnsan. Kültür. Mekan. Çantay Kitabevi.
Davranış Bilimleri Ders Notları (2018). Ankara Üniversitesi Açık Ders Sistemi.