Haluk'un son vedai:Bütün ısrar ve çabalarım boşa gitti ve... "Haluk'un son vedai" susmak olmuştu...

* *

Bütün ısrar ve çabalarım boşa gitti ve...

"Halûk’un son

susmak olmuştu...

HALÛK FİKRET, 28 OCAK 1964 TARİHLİ MEKTUBUNDA AÇIKLAMAK İSTEDİKLERİNİN AZAMİSİNİ YAZARAK KENDİSİ VE BABASI HAKKINDA DAHA FAZLA BİLGİ VEREME­ YECEĞİNİ İMA ETMİŞ, EDEBİYAT TARİHİNE HİZMET ETMEK BAKIMINDAN BİR AÇIK KAPI BIRAKMAMIŞTI. HAYATININ SON YILLARINI YAŞAYAN HALÛK’UN BİLDİK­ LERİNİ ESİRGEMEMESİ İÇİN ISRARLI GAYRETİME DEVAM ETTİM.

2

ŞUBAT 1964 günü Halûk’a bir mektup daha yazarak Hüseyin Pektaş’la Feridun ve Salih Keramet Nigâr’ın Fik­ ret hakkında bildiklerini maka­ le, kitap, risale ve mülakatlar­ da çoktan açıklamış olduklarını söyledikten sonra, bugün ha­ yatta olan insanlar arasmda Fikret’e dair en canlı ve en mâ- nâlı yaşantı ve bilgilerin Fik­ re t’in oğlunda bulunduğuna inandığımı belirttim.

-Mektubumda Halûk’a dedim ki: «Hatıratınızı veya otobiyoğra finizi yazmak gibi büyük bir çabaya girişmek istemeyişinizi anlıyorum. Yine de şunu düşü­ nüyorum ki babanız hakkındaki

0

anılarınızı, Aşiyandaki çocuk­ luk ve delikanlıhk günlerinizi, Fikret’le mektuplaşmalarınızı ve konuşmalarınızı kısa notlar ha­ linde tesbit edebilirsiniz. Bu, bir kitap yazmak gibi büyük bir gayreti gerektirmez. Bir edebi­ yat veya bilim çabası değildir. Belirli anılarınızı tamamıyle serbest bir üslûpla kaydetmek­ ten ibarettir. Umarım ki boş vakitlerinizde bu kısa notları almağı kabul edersiniz.

isterseniz aldığınız notları bana arasıra göndereceğiniz mektuplara Uiştirebilirsiniz. Ya­ hut da hâtıralarınızı bir deftere

kaydederek bu defteri iler U e Ro- bert Kolej, Columbia Üniversi­ tesi, İstanbul Üniversitesi, Prin- ceton Üniversitesi gibi bir bilim rnüessesesıne bırakabilirsiniz, isterseniz hâtıralarınızı banda alınız. Şunu unutmayınız ki ba­ banız hakkında vereceğiniz her­ hangi bir bilgi tarihçiler ve eleştriciler için büyük bir önem taşıyacaktır.»

SON MEKTUP

H

ALUK’tan yine aylarca ses seda çıkmadı. 30 Mayıs 1964 günü kısa bir mek­ tupla Halûk’tan ricama cevap

vermesini istedim.. Bütün yaz cevap gelmedi. 22 Eylül 1964 de Halûk’a son mektubumu yaz­ dım:

«Ricalarımı tekrarlayarak sizi sık sık tedirgin ettiğim için üz­ günüm. Israrımın sebeplerini takdir edeceğinizi ye beni ba­ ğı şlayacağınızı umarım.

Bildiğiniz gibi, 1965 babanızın ellinci ölüm yıldönümüdür. Önü­ müzdeki yıl boyunca, Tevfik Fikret hakkında birkaç kitap yayınlanacak, 19 Ağustos 1965 günü ihtifaller ve şnr program­ ları düzenlenecektir. Bu yüdö- nümü münasebetiyle sizin yap- inağı kabul edeceğiniz herhangi bir şey, babanızın hâtırasına büyük bir cemile olacaktır.

Ricamı dikkat nazarına alma­ nızı umar, şimdiden teşekkür ederim. En iyi dileklerimle.»

CEVAP YOK

H

a l u k FlKRET’ten hiçbir cevap gelmedi. Halûk, açıklamak istediği kada­ rını söylemiş, Tevfik Fikret’in kişiliğine ve oğluyla münasebe­ tine ışık tutacak önemli anıları ve bilgileri vermeğe râzı ol­ mamıştı. Hattâ belki iki mek­ tubunda yaptığı bazı açıklama­ lara pişman olmuştu.

Halûk’un mektuplarmda ba­ basının belirli bir portresini bulmağa imkân yok. Fakat uzun yıllar karanlıklarda kalan Halûk’u açık-seçik görmek mümkün: Gerek verdiği bilgi­ lerden, gerek üslûbundan anla­ şılıyor ki Halûk büyük şöhret kazanmış bir sanatkâr babanın hiçbir yaratıcı tarafı olmayan oğiu olarak yaşamanın âzâbmı çekmişti. Babasını hayal kırık­ lığına uğrattığına, hemen he­ men hiçbir vakit tatmin edeme­ diğine inanıyordu. Evinde Fik­ ret’in hiçbir şiirinin - hattâ Halûk adına yazılmış şiirleri­ nin - bulunmaması, Halûk’un edebiyata karşı ilgisizliğinin ifâ­ desi olduğu kadar babasına karşı duyduğu kırgınlığın itirafı gibidir

VE «DÜŞMEK...»

Ö

LÜMÜNDEN önce Fikret'­ in hâtırasına ve Türk kül­ türüne hiç değilse ufak bir hizmette bulunmasını sağ­ lamak uğrunda yalvarırcasına ricalarımı iki nâzik mektupla geçiştirmesi ve sükûta boğması, hem kendi yetersizliğini iyice hissettiğini, hem de babasına ve babasının memleketine kır­ gın ve kızgın olmağa devam et­ tiğini gösteriyor. Halûk, Fik­ ret’in ölümünün ellinci yıldönü­ mü için kısacık bir yazı bile yazamaz mıydı? Bir hâtırasını anlatamaz mıydı? Çocukluğunda ünlü Defterine vatan bayrağı altında «Ölmek ve Yaşatmak Seni!» sözlerini karalamış olan Halûk, ölmeden önce bazı anı­ larını yaşatmak gayretine giriş­ mekten âciz miydi?

Tevfik Fikret, «Halûk’un Ve- dâı» adlı ünlü şürinde demişti ki:

«Bize bol bol ziya kucakla, getir: «Düşmek, etrafı görmemek­ tendir.» Bize bol bol ziya getirmeyen Halûk, babasına ve doğduğu memlekete bir hizmette bulun­ mak bakımından, etrafı görme­ meği ve etrafa birşey göster­ memeği tercih ederek ölümün kucağına düştü. Halûk’un son vedâı, sükût olmuştu.

— BİTTİ —

Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği Taha Toros Arşivi