Zikr-i delümAllah adın di*-ile Yolında cân virelüm gül-ile
Kim oldur her deirde dermânımuz . Gövdede kan hem damarda cânımız Oldur dili revan «ön »öyleden Derdi ol virdi dermânın s Aşkıla viribilesin selâm
Dâime di easaUttive'Safâ-aelam Bize oldı şefâat kılıcı
Kamu andan şefâat umucı Bir haber geldi dilüme ki an Vir salavât şaz kıl Peygamberi Ger degülsen gaflet içre bî-haber Diftle imdi ideyim mu'teber Bir gün ol Tafin habibi Mustafâ Ol hakikin kâm m&'den-i safâ Ümmetiçün endişe kıldı azim Tafin'ya yalvara idi eydür ey Alim Hâl nite olısar ümmetümüfi Andan afia olısar sende hışmufi Ol kıyâmet günlerinden ey Rahim Bu günahkâr kullara sensin rahim Kimseden olmıaerdür meded Sen esirge ümmetümiz ey Ahad Böyle didi zâri zâri ağladı Aglamagıla ciğerin tagladı Ol Ebu Bekir didi yâ Mustafâ Ağladığın ne sebebden ey safâ Ağlama yüregüm duymaz eyHabib Kim yarıklar derdine sensin tabib Hak sehi peygamber kıldı yâ Muatâfâ Senüü ile âlem oldı di Safâ
Ahmed eydür Sıddfk'a ey togıtyâr Ağladı neden kendtt zaif bî-hırâ . Kim ne kılsa yann anda heb bula Yolı ağır kendü zaif bî-hırâ
* Ankara Milli Kütüphanesi, 1461 tarihli V u fi Mahir Msc-
muMŞf.
Ağlamadın nideyin ben zâri Ümmetüm yolı ırakdur ne iurâ Kim ne kılsa yann an<*a heb ola
koralsin mı her biri kıldan kıla Anda kim kamu halâyık haşr ola Ey niçeler afi hıran ola * Nefte nefri diyiMer her bir kişi
Niçe ola ummetümüft anda xşi Ol Ebû Bekir didi-kim yâ Resûlull. . Senden olur kamu mahlûka umûl Gööliâi hoş dut ki yarın Hak çalab Ümmetinifi yazığın kıldı te leb Götüren yâzıklınıfi yarasın Kıldı rahmetullah âleme nâmûsm Bpq d^hı çok agtayam zâri ..ilam Ol senifi ümmetufie yan kılam Ol zebâniler elinden alam anlan Ağlamağı! ey cihânıfi rsrveri Ümmetüfl kurtıla ey safâ Ümmet-içün ağlama, yâ Mustafâ Hoş duâ kıldı Ahmed Sıddîk'a Göflli hoş oldı şükr kıldı Hakk'a Döndi Ömer'den yana dutdı yüzin "Difile ömer'üfi dahi imdi sözin \
Ömer eydür yâ Resulullâh ben de idem Ol Ebû Bekir itdügi kande idem, Tâkat oldukça idem yardum ahi Götürem yazıklulanndan ben dahi Neyleye ümmetlertifi yazuklan Yarlığa Hak Çalab'um anlan Yine kıldı hoş duâlar ol Habîb Dinlegil sen bu hikâyet der garib Bu kesin Osman yüzine ol Safâ Hoş nazar kıldı girü ol Mustafâ Döndi Osman'a didi ey din yüzi Ümmetüme sen dahi eyle yarı , Ey hayâlar'ıssı cüvan-merdi merhani Bir atik kıl ümmetüfie sen dahi
Döndi Osman Mustafa'ya söyledi Mustafâ göfllini azim hoş eyledi Didi yarın ol kıyâraet çüq kopa Enbiyâ evliyâ anda bir ola Korkudan anlan haytan ide Kamusmıfi aklı başından gide Ol cezâ güninde ben bir iş idem 01 ümmetüfte karşu gidem Varam ol miskinlerüft yazıkların Götürem arkama ellerin, dutam Virmem zebânilere anlan Tafin'ya bem seni sevenleri Girü hoş kıldı duâla? Mustafâ Ümmetiçttn per gidüp Sıdk-ı Safâ Döndi Ali yüziüe kıldı nazar Durmış-idi ol da şöyle rauntazır Mustafâ Ali'ye didi yâ AH Bil senüâ katindadır mürvet yolı Sol mübftrek himmetinden BÖylegil
ümmettim hakkında bir lütûf eylegil Ümmetüm hakkıdna sen de nidesin Niçe dürlü çâre tedbir idesin Ali çünkü işidür Mustafâ sözin Zâri tutup Hazret'e döndi yüzin Didi bir iş idem yarınki gün
Nidfcyim ben size bunda bu günki gün Çünki Allah daVasm ola tamam Der ebirden yaradı İmiş hâs u âm Ger olur-İse Tafln'nıft hışmı kati Artar-ise pâdişâhın heybeti. Ger Sırât'a ugrayalaı* hâs u âm Ben Sırat'un bir yanın dutam sunam Şâz ol sen yann mâhşerde sen ummet'içün çok dunşam ben Ümmetüfte can fedâ kılam senifi Yüzüm Hazret'e uram ol Sübhân'uft Mustafâ kıldı Ali*ye çok senâ Sözine geldi işit imdi yine Fâtıma kıldı nazar din serveri Didi ey Fâtıma göyüm nun Sen dahi ümmet hakkında nidesin. Ahiretde bafiâ yardim idesin Ümmetüm endîşesinden dün gün Uy umazam ne ölışar yarinki gün . Fâtıma Ahmed'e eydür yâ ata ana
Ümmetümİ ger zebâniler duta döne Götüricek terâzuya anları
Tafin'ya iman getüren kullan
Ger ağır gele yazığı bunlaruft 0mri sensin kamu mahlûkm Hasan'ıfi ol agu göftlegini Ellime alam terâzuya ânı Ümmetgm müzdine koldaş idem 01 terâzuye aceb tan iş idem . Ger ağır gelür-ise müzdleri
Afiv kılmaz ise Çalab'ım anlan 01 Hüseynin kanlı gönlegün alam Götürem terazu katına gele Ümmetüm müzdi üstüne anın Koyam idem yâ Rahîm ayağın Bu Şehidler katma sensin ata Sen Kerîmsin daima bize hata la bu gönlek hatıriçün yâ Kerîm ummetüme sen rahmet eyle ya Rahim Başımıi der-incügin alam ele Yaşumı terâzuye bende bile Saçumı ben âşikâre kılam mahlûka Kim beni hayyü‘l-bekâ esürgeye Ümmetüm bağışla balla Çalab Hem kılalar. anda duâ müstecab Ahmed eydür ey cânım cânı Yarlıgaya Hak Çalab her dem seni Uçmak içinde safta virsün durak Düz kılsun sana yüz biö durak Karavaşufidur ümmetüm ya ennini Cehd idelüm kurtaralum ümmeti Seyyid'ttl Kevkeyn bir gün kini sinedür Difile bir dem gafleti gözden gider Senifi içün gör ne kılur ol berâ Vir salavat sen dahi Peygambere Bakdı bu kez Ayişe'nift yüzine 01 şefaat başı geldi gözine Didi yâ Ayişe ümmülü'l-mü’mmin Ana oldufi müslimâna müslimin Ümmetümçin ana didiler safta t Oglıfta ne iş idesün dİ bafta Hem şefâat andan ol oğullara Böyleâir kanun budur nûr yerâ Dilemez ana oğul ola helâk Hem hayır dutar olur dilek Hem muhabbet analarda çok olur Yâ şef&ai anda nice, yok olur . îdegöresin sen dahi ümmete meded Ogulufi çok bî-hisâbı bu aded Sen anasın ahaiıgı işlegil Yâr u zenîdesin söylegil
________ _________
. Ayişe yâ Resûl benüm sözümVardurur Hak ile gizlü «özüm Benüm sözüm esürge eöyleyem Sırrına Hak'ın münâcat eyleyeni Komayam ben ümmeti kıyâmete Hele bir dem ben giden* halvete öyle didi durdı yerinden uru Girdi bir evden bir eve içerü Kapusın yapdı yüzin urdı yire Diftle imdi ne diyiserdir yire Didi yâ Allah yâ hayyü'J-bekâ Yüz urup idür Hakk'a
Yarlığa ümmet>i Muhammed’üfl Kullanfta çokdur lütfün senüfi Eyle diyüben toprağa urdı yüzin Göz yaşile toprağa virdi kendüzin Didi ey Hak sıgınuram ben saöa Çünki ümmü'l-mü'minin dirler bafia Sen bırâkduft anlarufi sevgüsini Bu sözüm göfilim içre yâ Gani Ben dilerem hep güreler cennete Hem dilerem irişeler rahmete Çün itedeler anlan
Ol günahlu b! cezâ miskinleri
t '
Ol kadar ağladı anda Ayişe Külli geydügi donlar batdı yaşa Gökler üstiade ol feriştehler Ayişe ile cümlesi aglaşdılar ttdiler zânlık ey yavluk
Aglamakdan dolmıç-idi hep gözleri 01 saat Cebrâil irdi hazrete Bir nazar kıl bu acâyib kudrete Hak didi Cebrâil'e kim yâ emin Ahmed içün üstine nûr u zemin Amfi içündür bu kamu şefâat cemâat Destûr oldı kim küa ol şefaat Tiz İriş benden selâm ilet afia Ne durursun tiz iriş direm safla Aglamasün göftlüni dutsun safâ Şöyle didi Ayişe Mustâlâ Çünki mahşer ola yann göreler
Mahlukât kamusı yirden duralar
Çün analar ogullanndan aynla 01 analar ne kadar re'fet getüre Revâ değil aynla anlan Dost ülfet birbiriyle cânlan . Ümmeti Ayişe *ye bağışladum Anuft-ile işbu lütfi İşledüm Afv kıldum suçlann ben anlarufi 01 benüm dostlarım sevenlerüro Taht üzere her biri sultan ola Karşu bakup gördigi Sübhan ola Uçmağa gire bunlar heb şâzüman 01 kişi getüre safia iman Zevk ideler uçmak içre tâ ebed Kim diler dâimâ Küfören Ahad Kullanıma rahmetüm duş eyleyem Anlara olmaz uzun yaş eyleyem Maksuden hâsıl idem ümmetlerüfi Kim yâ Ahmed hoş ola gönle senüfi Ne kadar sen seversefi ümmetüfii Ben severem anlan senden kati Kullarnmdur hem rahmet idem Ne kılursa suçlann bagışlayam Ayişe'nift göfilini hoş eyleyem Kullaruma rahmetim duş eyleyem Çün işitdi ol sahâbı bu sö^i Şükir idüp Hak'a dutdı yüzi Ey ömerofclu dilersen Hakk a İriş esin bulasın ömr*i bekâ Emrimi dut dahi söz sünnetin Kim şefâat İdeler safia yann Sen kerimsin yâ ilâhe’l-âlemin Bir suçumuz bilelüoi ancak hemfn Yazanı okuyanı difileyeni Rahmet eyle yarlıgagıl yâ Ganî Yâ ilâh! togn yoldan aylrmagıl Çün nefesde imândan ayırmağı! Çün temâm oldı bu nûn yerâ Vir salavât aşkilaPeygambere
