Gecenlerde duyurdugumuz 1e 10 projesini gerceklestirdik, bu guzel cocuklarin icindeki guzelliklerin
yardim duygusunun gelismesi icin bu projeyi cok onemsedik, ancak yeteri kadar destek alamadik sizlerden, projeyi eksiden kurtarmak gerek...
Bu aksam sevgili Tulin'in Denizli Kale izlenimini yolluyoruz... ILKYAR'in yukunu sessiz sedasiz tasiyanlardan biri sevgili Tulin, kiz ogrenci destekleme fonunu
yoneten Goknur, Sevim, Canan Hocamizla beraber giderek artan bir yukun altinda kizlara umut oluyorlar sizlerin desteklerinizle...
ILKYAR Gonulluleri meslek sahibi olduktan sonra da projelerimize katilmaya calisiyorlar... Guz Kumpanyasi grubu bir taraftan mesleklerin ve tez calismalarinin haftasonlarini bile alip goturen temposunun yani sira bizlerle konserlerde ILKYAR etkinliklerinde ogrencilerle paylastiklari yeteneklerini bir albumle belgelemis oluyorlar... Konserlerini izleyenler icin bir hatirlatma, hic tanimayanlar icin yepyeni guzelliklerle tanismalari icin bir firsat diyerek Gazete ODTUlu de cikan haberle ILKYAR izlenim listesinde duyurmak istedik
(Tabii ilginc olan da Guz Kumpanyasindaki arkadaslarimizin meslekleri:
Ekonomi YL, Elektrik Muh YL, Genetik YL, Okul oncesi ogretmeni, 3'u isletme mezunu, Cevre Muhendisi, Havacilik Muhendisi, Konservatuar Mezunu Muzisyen, Uluslarasi Iliskiler doktora ogrencisi...)
2003 yýlýndan bu yana ODTÜ THBT çatýsý altýnda çalýþmalarýný sürdüren "Güz
Kumpanyasý" grubunun kendi adýný taþýyan ilk albümü "Güz Kumpanyasý", Kalan Müzik etiketiyle müzik marketlerdeki yerini aldý. 2006 yýlýndan beri çalýþmalarý yürütülen ve 2007 Eylül?ünde hazýrlýklarý tamamlanan albüm müzik severlerin beðenisine sunuldu.
Gazeteodtülü?nün Güz Kumpanyasý ile daha önce yaptýðý röportajý okumak için;
http://www.gazeteodtulu.com/studyo.php?id=5
Grubun araþtýrmalarýnýn birinci ayaðýný, 1800?lerin sonu ve 1900?lerin baþlarýnda
Ýstanbul?da doðan müzik formlarý oluþturuyor. Ýstanbul tangolarý ve Ýstanbul kantolarýný örnek verebileceðimiz bu formlarýn yaný sýra grup, ayný dönemlerde daha çok Ege havzasý ve yine Ýstanbul civarýnda yeþermeye baþlamýþ ?Ýzmir þarkýlarý?yla ilgili görsel ve iþitsel belgeleri araþtýrmaya ve bu þarkýlarý konserlerinde icra etmeye devam ediyor.
Grup, Türk Müziði?nin özellikle ?lale devri? eserleriyle ve genel olarak Türk Müziði icra teknik ve üslûbuyla da yakýndan ilgileniyor. Bununla birlikte grup, tüm bu formlarýn yaný sýra, zeybeklerden Urfa türkülerine varan bir yelpazede repertuara sahip. Grup tüm bu öðeleri, kesiþtikleri noktalardan ele alýyor ve birikimlerini kendi besteleriyle de dinleyicilerine ayrýca aktarmaya çalýþýyor.
Grup hakkýnda ayrýntýlý bilgi için: www.guzkumpanyasi . com
Albüm için Kalan müzik internet sitesinin ana sayfasýna bakabilirsiniz: www.kalan.com http://www.kalan.com/scripts/album/dispalbum.asp?id=4219
Güz Kumpanyasý Albümdeki Kayýtlar:
1- Bayan Bana Bak Kantosu
2- Sen Uyurken
3- Çýkalým Sayd ü Þikare 4- Pino Kai Metho
5- Fýrtýnalý
6- Gadife Yastýk Yüzü 7- Tavþan Köçek 8- Anlamlarýn Ardý 9- Entarisi Damgalý
10- Gül Kýzardý Hicabýndan 11- Kanun Taksimi
12- Küçüksu'da Gördüm Seni 13- Þenlik
Güz Kumpanyasý
Berrin Týðlý... ... ... ....ses Ýlay Çelik... ... ... ... ses
Utku Hakan Keleþ... ... ... ...ses, gitar Mehmet Uður Ekinci... ... ...kanun Ayþe Erdal... ... ... ...klasik kemençe Erhan Kaplan... .. ... ... ....ud, ney
Ulaþ Soylu... ... ... ...cura, abdal, divan sazý Sertaç Iþýk... ... ... ....gitar, ud, cura
Alper Sayýn... ... ... ...bas gitar Mustafa Göçer... ... ... vurmalýlar Ziya Öðütcü... ... ... ...vurmalý lar
Bir ben vardı benden öte, benden ziyade…
Saat 15:00’ı vurduğunda aylardan Ekim günlerden Cuma idi. Đlkyar, Denizli-Kale Cumhuriyet YĐBO’daki çocuklara doğru yol almıştı. Sanki o gün bir başka gündü benim için. Yeni gönüllülere ve daha önceden tanışık olduğum gönüllü arkadaşlarıma “merhaba” diyerek otobüsün sağdan 2. sırasındaki koltukta, cam kenarında, yerimi almıştım. Bu satırları yazdığım sırada sazın ince nameleri arasına Engin’in Egeden bir efe türküsü karışmakta idi. Akşam güneşi dağların arkasına bir saklanıp bir göründüğü sırada ise Uşak-Denizli yol ayrımını belirten karayollarının tabelasını fark etmiştim ve kendimden geçmiştim. Gündelik koşuşturmacalar arasına sıkışıp kaldığımı düşündüm. Doktora tezim, işlerim derken aradan yaklaşık 9–10 ay ve belki de daha fazla süre kendimi, ruhumu YĐBO’lu çocukların sevgilerinden uzak bıraktığımı düşündüm. Neredeyse çocukluğumu unutuyormuşum da haberim yokmuş. Sonra diğer insanları düşündüm.
Hırslarına kapılıp ezenleri, daha fazla para için haysiyetlerini kirletenleri, nankörleri, çalanları, terbiyesizleri, yüzsüzleri, arsızları, karaktersizleri… ve daha nice insana yakışmayan en olumsuz sıfatlı insanları.
Ve bu sıfatların hiç biri ama hiçbiri, uzakta sanılan fakat en yakınımızdaki o köy çocuklarında yoktu. Koşulsuz sevgileri, samimiyetleri, sevinçleri, kocaman yürekleri ve maskesiz gülüşlerin nicesi vardı her bir çocukta. En masumları da 1.
sınıf öğrencileriydi. En öpülesi yanakları, en minik elleri, en iri gözleri, en büyük yürekleri ile 1.sınıf öğrencileri hep çok başka, bambaşka duygular uyandırır bende. Bu projede 1. sınıf öğrencilerinin sayıları azdı ama o kadar kır çiçeğinin arasında hemen seçiliyorlardı en ufak kır çiçekleri. Bir kez daha anlamıştım.
Đnsan gibi insan olmakla başlıyordu güzellikler, insan olmakla çoğalıyordu insanlıklar. Velhasıl fiziki şartlar her ne kadar uygun olursa olsun, en bakımlı, en müthiş, en boyalı yer ödüllerine layık olsa da taştan duvar içindeki insanların yüreğinin aynasıydı çocuklar.
Bırakıp da giden olmanın tüm ağırlığı ile Ankara’ya varacaktık. Araya virgül koyduğum yerden devam edecektim hayatıma. Geride kalanların akıllarında ise hep aynı soru “bir kez daha gelirler mi acaba?” ve hep aynı cümle “ömrümün en güzel gününü sizinle yaşadım ben abla”. Cumartesi-Pazar’ı sadece çocuklarla yaşıyorduk her projede. Ne trafik yoğunluğuna ne de magazinsel TV programlarına maruz kalmak vardı bu iki günde. Gündemmiş, dolar fiyatlarıymış, borsaymış, siyasi çekişmeler, karşılıklı suçlamalar, kafamıza balyoz gibi vuran
haberlerde tansiyon yükselten olaylar, hiç biri yoktu bu iki günde. Düşünebiliyor musunuz 24 saatin her dakikası yalnızca çocuklara aitti.
Her güzel şey, mutlu anlar neden çabuk geçer giderdi acaba? Pazar akşamı dönüp de eve attığımda kendimi “terör” haberleri canımı çok fena sıkmıştı. Çocuklara sevgi tohumlarını ekmeye çalışırken, onları bilimin heyecanlı serüvenlerine dair meraklarını kamçılamaya çalışırken, üstüne üslük okuyup çok çalışıp bizi geçmeye söz vermişken çocuklar, nereden çıkmıştı bu terör! Şimdi Hatice’nin abisi, Osman’ın amcası, küçük Hilal’in dayısı şehit! Ve şimdi Hatice, Osman, Hilal daha, daha çok çalışıp teröre inat bilim adamı olacaklar. Ve ben daha çok YĐBO’lu çocuğu kucaklayacaktım ve daha çok YĐBO’lu çocuk okuyacaktı ve daha çok sayıda YĐBO’lu çocukları destekleyecekti ĐLKYAR.
Orada çok uzakta köyler vardı.
O köylerde çocuklar.
Çocuklar ise YĐBO’ larda.
Kimine ĐLKYAR gitti,
Kimine ise ĐLKYAR henüz varmadı.
Daha çok yolumuz vardı,
Varacak köyler Köylerde YĐBO’lar, YĐBO’larda çocuklar…
Kimisi 1.sınıfta Kimisi 8. sınıfta.
Kimisi kız, kimisi erkek.
Daha çok kucaklanacak çocuk vardı.
Daha çok okuyacak kız öğrenci Velhasıl ĐLKYAR’ın,
Hepimizin
Daha çok üstüne düşen sorumlulukları vardı.
Tülin ACAR
Hacettepe Üniversitesi, Eğitimde Ölçme ve Değerlendirme Programı, Doktora Öğrencisi
www.ilkyar.org.tr [email protected]
