İstanbul'dan Gülersoy'a...

İstanbul’dan

H

Gulersoy a...

Jale DEMİR

Eğitimci

S

yana, sevdalılanma mektup yazmayı hiç dü­ şünm em iştim doğrusu. Benim için yazılanlar, çi- zilenler, şiirler, şarkılar, türküler beni öylesine gök­ lere çıkarmıştı ki, ölüm­ süzlük ve sonsuz güzellik gizini ele geçirdiğimi var­ sayıyor, acınacak duruma düşürüldüğümü ayrımsa- yamıyordum.

Senin beni terk edece­ ğini duyduğum gün, can çekişm ekte olduğum un iyice bilincine vardım . Y üzyıllara göğüs geren bedenimin her bir köşesi acıyla doldu. Laciverti yok edilm iş gözbebeklerim - den yaşlar boşaldı. Terk edilmiş bir sevgili olarak mı son nefesimi verecek­ tim?

Sevgililerim i anım sa­ maya çalıştım.

“Bu şehr-i Stambul ki bi misl-ü bahadır.

Her sengine yekpare Acem mülkü fedadır” di­

zeleriyle beni onurlandıran

Nedim’i düşündüm. Fu- zuli’yi görm ek istedim ,

acılarımı en iyi onun dile getireceğini bildiğim için. Hisarlarıma, surlarıma çı­ kıp Fatih’i çağırdım umar­ sızca.

“Ömrüm oldukça gö­ nül tahtıma keyfince kurul

Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer” diye­

rek, aşkını bir tepeden ba­ karak açıklayan Yahya Ke­

mal'i; gözleri kapalı beni

dinleyen, kalbimin vuruş­ larındaki coşkuyu, sarhoş­ luğumu anlatan Orhan Ve- li’yi, Behçet Kemal’i, Fa­

ruk N afiz’i, Fazıl Hüs- nü’yü, Melih Cevdet’i; ad­

larını mektubuma sığdı­ rm a y a c a ğ ım daha yüz­ lerce sevdalım ı düşü n ­ düm...

R esim lerim i yaparak beni ölüm süzleştirm eye çalışan Nakkaş Osman,

Şeker Ahmet Paşa, Halil Paşa, Ayvazovski, Franz Hegi, Peter Coeck, Maxi­ milian Schmidt ilk aklıma

gelenler oldu.

Son yıllara kadar ben asla terk edilmezdim. Her dili bilen rüzgârımla, sev­ gilerimle konuşur, sade bir semtimi sevmeyi ömre de­ ğer bulanlara fenerlerim­ le göz kırpar, benden uzak yaşam ak zorunda kalan

Nâzım Hikmet’lerin düş­

lerine girer, delirmemek için bir vapurun içinden bana koşan Sait Faik’leri coşkuyla kucaklardım.

Bana verilen adlar dün­ yada hiçbir kente verile­ m eyecek kadar çoktu: Byzans, Nea Roma, Cons- tantinopolis, Darüssaadet, Asitane, Islambol ve İs­ tanbul...

Bunları ne diye sayıyo­ rum ki, sen beni benden daha iyi tanıyor ve yorum- luyorsun. Çınarlarımı ok­ şarken, saraylarımı, cami­ lerimi, kiliselerimi dolaşır­ ken koylanmda, bahçele­ rimde, semtlerimde otu­ rurken sana tüm gizleri­ mi açmıştım. Ayrımsama­ dın mı?

Kollarıma konan kuş­ larla, ak manolyalarımla, sarı papatyalarım la dile getirmeye çalıştım gönül borcumu. En görkemli çi­ çeklerimi senin için açtım koruduğun bahçelerimde. D algalanm , beni kurtar diyerek inledi tüm koyla­ rım da. Duym adın mı? Benden vazgeçtiğini an­ ladığım an öfkeyle sarsıl­ dım. Korkmadın mı?

Terk edilmek ve beni çı­ karları uğruna kullanan­ ların elinde oyuncak ol­ mak istemiyorum. Anladın mı?

Benim için yaptıkları­ nı, tüm olum suzluklara karşın sürdürmeni istiyor, seni ve beni yaşatmak için direnenleri selam lıyo­ rum...

Kişisel Arşivlerde İstanbul Belleği Ta h a To ros Arşivi