FABAD Farın. Bil. Der.
10, 221. 225, 1985
FABAD J. Pharm. Sci.
10, 221 - 225. 1985
7Ji1JtJ IJlllar.Lanını (/)fJ.~as.ı
Eritromisin
Giriş
Bir dizi halinde yayınlanacak
bu derlemenin ilkinde biyoyarar-
Ianım, biyolo.iik eşdeğerlilik vb. kav·
ramlar tanımlanmış ve asetamino- fenin biyoyararlanım sorunları hak-
kında bilgi verilmişti(!). Bu dizi- nin devamı olan ikinci kısımda erit- romisin preparatlarının biyoyarar-
lanım problemleri tartışılacaktır.
Eritromisin 1952 senesinde McGuire ve ark. tarafından Strep- tomyces erythreus kültürlerinden elde edilmiş makromoleküler ya- pıya sahip bir antibiyotiktir. Üç Po- limorfu vardır. Bunlar Eritromisin A, eritromisin B ve eritromisin C'dir.
Fiziksel Özelllkleri
Eritromisin baz beyaz veya ha·
fif sarı billur veya tozdur. Koku-
M. Murat ŞUMNU(*)
A. Atilla HINCAL(*)
suz ve acı lezzetlidir. Hidrate mad- de 135·140°C'de erir. Sıcaklık artın
ca katılaşır ve 190-193°C'de tekrar erir pK. değeri 8.7'dir. Dolayısı ile
hazım sisteminde iyonize olmaz.
Eritromisin bazın UV absorp- siyonu çok zayıftır, ·tek ve yaygın
bir pik verir. pH 6.3'dc 280 nm ab·
sorpsiyon maksiması elde edilir (E
=
50).Eritromisin suda 2 mg/ml kon- santrasyonda çözünür. Aseton al- kol, kloroform, asetonitril ve etil asetatda serbestçe; eter, etilen dik- lorür, amil asetatta ise kısmen çö- zünür. Eritromisinin sudaki çözü-
nürlüğü asit grubuna bağlı alkil grubu uzadıkca azalır (2). Bu ne- denle eritromisinin stearat, eritro- misin estolat vb. türevleri pratik olarak suda çözünmezler.
(*) H.
O.
Eczacılık Fakültesi, Farmasötik Teknoloji Anabilim Dalı, Hacettepe -AnkaraFarmakolojik Özellikleri : Eritrumisin geniş spektrumlu bir antibiotiktir. Antibakteriyel ak- tivitesi gram ( +) bakterilere karşı
çok yüksek, gram (-)'!ere karşİ daha düşüktür. Bilhassa penisiline hassasiyeti olan hastalarda tercih edilir. Tedavide eritromisin baz,
tuzları, esterleri veya tuz-ester ka-
rışımları (örneğin; stearat, etil sük- sinat, gluseptat, laktobionat, etil karbonat, estolat vb.) kullanılır.
Eritromisin hazım kanalımn üst
kısımlarından absorbe olur. Ancak mideden absorbsiyonu yoktur. Plaz- ma yarılanma ömrü 1.2-1.6 saattir (3-5). Renal yetmezliklerde bu süre 6 saate kadar çıkabilir. 200-300 mg'·
lık tek doz genellikle 0.6-0.8 1-~g/ml' lık plazma konsantrasyonu oluştu
rur. Bu konsantrasyon üzerine bes- lenme de etki eder (6, 7). Aç karnı
na, fazla miktarda su ile verildiğin
de düzenli ve yüksek kan düzeyi el- de edileceği gösterilmiştir.
Miktar Tayini Yöntemleri Eritromisinin miktar tayininde kolorimetrik (8-11) polarografik(12).
spektrofotometrik (13), dansitomet- rik (14), gaz-sıvı kromatografisi (15 -16) ınikrobiyolojik (17) vb. yöntem- lerden yararlanabilir. Invivo araş
tırmalarda standart, mikrobiyolojik disk-difüzyon veya silindir plak ve- ya gaz-sıvı kromatografisi yöntem- lerinin kullanılması sağlık veril- mektedir. İn vitro tayinlerde ise kolorimetrik yöntemler tercih edi- lir. Ancak yöntemin parçalanmaya
karşı selektif olmasına dikkat edil- melidir.
222
Biyoyararlammı •
Eritromisin en fazla pH 6-8
arasında dayanıklıdlr, pH 4'ün al-
tında kısa sürede parçalanır. (17,
19). pH 2'nin altında parçalanma
yarılanma ömrünün 2 dakikadan az olduğu gösterilmiştir (19).
Eri tromisin parçalanmasına bağlı biyoyararlanım sorununu or- tadan kaldırabilmek için suda çö- zünmeyen tuzlarının (stearat, ter- siyeraliiatikamin vb.) kullanılması önerilmiş ise de soruna çözüm ge-
tirilmemiştir (7,19). Çok sayıda araştırma da eritromisin tuzlarının
mide sıvısında hidroklorür şekline dönüşerek çözündüğünü ve çözün-
müş maddenin çok kısa sürede par-
çalandığını göstermişlerdir (7). Ör-
neğin, bir çalışmada eritromisin V(!
tl;lzlarının pH 1.28'deki stabilitesi
incelenmiş ve 5 dakika sonunda eritromisin stearatin % 98 oramnda
parçalandığı, eritro~isin ve tuzla-
rının biyoetkinliğinin 0.1 N hidrok- lorik asitteki çözünme hızları ile ters orantılı olduğu, çözünme hı
zını artıran tüm faktörlerin biyo-
yararlanım üzerinde ters etki yap-
tığı gösterilmiştir (19).
Eritromisin ve tuzlarının mi- de sıvısında parçalanma problemi- ni ortadan kaldlrmak için enterik
kaplanmış preparatların çözünme- leri pH ve hazım sistemi koşulları
na bağlıdır. Örneğin, eritromisin absorbsiyonunun su hacmıne, ilacın
aç veya tok karnına alınmasına, ye- nilen yiyeceklere vb. faktörlere bağ
lı olarak değiştiği gösterilmiştir
(6, 7). Bunun yanında preparatlar
arasındaki enterik kaplama fark-
larına bağlı olarak çözünme, stabi- lite ve dolayısı ile biyoetkinin deği
şeceği aşikardır. Yapılan çok sayı
da araştırmada da enterik kaplan-
mış eritromisin tabletlerinin oluş
turdukları kan profillerinde büyük farklar olduğu gösterildiğinden
eritromisin APhA tarafından orta derecede potansiyel biyoyararlanım
sorunu olan ilaçlar listesine, APhA Academy of Pharmaceutical Scien- ces tarafından ise şiddetli biyoya-
rarlanım ve kalite güvenliği prob- lemi olan ilaçlar listesine sokul·
muştur. Buna rağmen farmakope- lerde konuya açıklık getirecek her- hangi bir kayıt yoktur. Örne-
IOC
ğin USP'de sadece tabletlerin 90 dakikaya kadar dağılması kayıtlı dır.
Bölürnümi.izcle yap;Jan ve bu sa-
yıda yayınlanan(23) bir çalışmada da Türkiye piyasasında satılmakta
olan eritromisin preparatlarının
farmakopelere uygunlukları ve bi- yoetkileri üzerinde fikir sahibi ola- bilmek için suni mide ortamında
(pH 1.2) ve fosfat tamponunda (pH 6.0) in •itro çözünme kinetikleri in- celenmiştir. İncelenen preparatlar farmakopelerde kayıtlı gereksinim- lere uymuş ise de bilhassa pH 1.2 ele elde edilen çözünme hızları ara-
sında büyük farklar olduğu bulun-
muştur (Şekil 1).
Şekil 1. Suni Mide Ortamında (pHl.2) Eritromisin Stearat İçeren Piyasa Tabletlerinin Çözünme Kinetikleri (11=6)
Görüldüğü üzere smıi mide or-
tamında tabletlerden ikisinde film
kaplı olmasına rağmen 10 dakika gibi kısa bir sürede eritromisinin
% 80 kadarı çözi.inmüş ve bundan sonra parçalanmaya bağlı ola- rak çözüıımüş madde konsan- trasyonu düşmüştür. Oysa diğer
iki tabletten birinde ilk bir saat
içinde belirgin bir çozunme olma-
mış, diğerinde ise az olmuştur. Bu tabletlerin suni mide ortamında ve hatta suni barsak ortamında dağıl
ma sürelerinin de çok farklı olması
E3 ve E4 kodlu tabletlerde eııtcrik kaplamanın yetersiz olduğunu des- teklemektedir.
pH 6,0 fosfat tamponunda eril·
ramisin dayanıklı olduğundan her dört preparatın çözünme profilleri
yaklaşık eşit bulunmuştur. Bu pro- filler enterik kaplamaların barsak- larda çözünme sorununun olmaya-
cağını da göstermiştir.
Sonuç olarak oral yol ile kul-
lanılacak eritromisin preparatlan-
nın enterik kaplanmış olması ge-
rektiği ve kaplamaya bağlı olarak çözünme stabilite ve dolayısı ile
biyoyararlanım sorunlarının olabi-
leceği ve hatta aynı fabrika tara- hndan imal edilen değişik şarjlai·
arasında büyük farklar bulunabile-
ceği, dolayısı ile her şarjın biyoya- rarlamm açısından in:::clenmesi
gerektiği söylenebilir.
KAYNAKLAR
1. Hıncal, A.A. ve Hekimoğlu, S.,
«Asetaminofen (Parasetamolı>,
FABAD Farın. Bil. Der., 10, 143 -150, 1985.
2. Jones, H.P., Rowley, E.K., We- iss, L.A., Bishop. L.D. ve Chun, C. H., «lnsoluble Erythromycin Salts,» J. Pharm. Sci., 58, 337 - 339, 1969.
3. Mannista, P., Tuomisto, J. Ra- sanen, R., «Absorption of Eryt- hromycin, Arzneim-Forsch., 25, 1829-1831, 1975.
4. Saarni, H., Kanto, J., Allonen, H., «Erythromycin Levels in Serum During Treatment with Erytromycin Stearatc and Ba- se», Annals. Clin. Res., 11, 196 - 198, 1979.
5. Goodman, L.S. ve Gilman, A.,
224
«The Pharmacological Basis of Thcrapcutics», The l\facMillan Comp., London, 1970.
6. Hirsch, H. ve Finland, M., « Ef.
fect of Food on the Absorption of Erythromycin Propioııate,
Erythromycin Stearate and Triacetyloleandromycine J. Anı.
Med. Sci., 55, 693-697, 1959.
7. Wclling, P.G., Huang, H., He- witt, P.F. ve Lyons, L.L., «Bioa- vailability of Erythromycin Stearate. Influence of Food and Fluid Volume.,» J. Pharm.
Sci., 67, 764-766, 1978.
8. Sanghavi, N.M. ve Chandro- mahan, H.S., «Colorimetric Method of Estimation of Ery- thromycin,» Can. J. Pharm.
Sci., 10, 59-63, 1977.
9. Beltagy, Y.A., «Citric Acid-Ace- tic Anhydride Reagent for De- termining Some Alkaloids and Organic Bases», Phannazie, 31, 483-484, 1976.
10. Bhotkor, R.G. ve Molgaikcr, D.C., «Determination of Eryth- romycin by Acid-Dye Method», Chem. Petro-Chem. J., 10, 30-32, 1979.
11. İbrahim El, S.A., «Acid Dye Colorimetric and Diphasic Titrimetric Determination of Erythromycin and Triacetylo- leandromycin,» Pharmazie, 27,
651~52, 1972.
12. Roshid, A. ve Riede, B.E., «Po- larographic Determination of Erythromycin in Pharmaceu- tical Preparations,» Bangladesh Pharm. J., 2, 13-16, 1973.
13. Ryvah, O.M., «Spectrophoto- metric Method of Quantitativc Determination of Erythromy- cin Ascorbinate,» Pharm. Zh.
27, 47-50, 1972.
14. Radecka, C., Wilson, W.L. ve Hughes, D.W., «Deterınination
of Erythroınycin in Pharma- ceutical Preparations by Di- rect Dansitometry after TLC,»
J. Pharm. Sci., 61, 430-431, 1972.
15. Robertson, J.H., Tsuji, K.,
«GLC Determination of Eryth- romycin in Enteric Coalcd Tab- lets», J. Pharm. Sci., 61, 1633- 1635, 1972.
16. Tsuji, K., Robertson, J.H., «De- termination of Erythromycin and its Derivatives by Gas - Liquid Chromatography,» Anal Chem., 43, 818, 1971.
17. Bell, S.C., «Micromethod for Assaying Serum Levels of Erit- romycin», Appl Microbiol., 17, 88-92, 1969.
18. Türk Farmakopesi 1974 (T.F., 1974) Milli Eğitim Basımcvi, İstanbul, 1974.
19. Stephens, V.C .. Canine, J.W. ve
Murphy, H.W., «Esters of Ery- thromycin IV. Alkyl Sulfate Salts.,» J. Am. Pharm. Assoc., 48, 620, 1959.
20. Boggiano, B.G., Gleeson, M ..
«Gastric Acid Inactivation of Erythromycin Stearate in So- lid Dosage Forms.,» J. Pharm.
Sci., 65, 497-502, 1976.
21. Watanabe, Y., Motohashi, K., Yoneda, R., «Effect of Dissol- ving pH of Enteric Coating Agent on Bioavailability of En- teric Coated Tablets of Eryt- hromycin in Man,» Yakuga~ca
Zasshi, 98, 1092-1100, 1978.
22. Watanabe, Y., Motahashi, K., Yoneda, R. ve Mitsul, Y., «R~la
tionship Between Bioavailabi- lity in Humarı and Side Reac- tion After the Oral Admin ist- ration of Erythromycin Tab- lets,» Yakugaka Zasshi, 99, 308 - 314, 1979.
23. Şummı, M. ve Çakır, S .. Ti.irkİ·
ye İlaç Piyasasında Bulunan Erit;-c:nisiil Stcarat Tabletleri Üzerinde ı\rnşt.ırmalar, FA"BAD Farm. Bil. Der., 10, 207, 1985.