Majüskülsiiz yazmak
merakı
Vakit gazetesinde Hakkı Tarık Us arkadaşımız (kendi yazı sile hakkı tarik us) haklı tenkitler yazıyor. Fakat, insan bu tenkit leri okurken, bir garabet merak
lısını dinler gibi oluyor. Zira,
Hakkı Tarık arkadaşımız «sabit fikir> denilen bir sinir hastalığına
tutulmuştur. Yazıda büyük harf
«Majüskül» kullanmaz. Ne sa
tır başlarında, ne hâs isimlerde.
Kendi adını bile, nesneler gibi,
«us» diye ufak harfle yazar.
Arkadaşımızın bir maksadı
olabilir. İktisat fikrine çok riayet
için, matbaa harflerinde tasar
rufu gözetmek ister; büyük harf zahmetini fazla ve lüzumsuz bu labilir. Hepsi doğru, fakat akla gelen iki sual var: Hakkı Tarık Us, neden bu garabet prensiplne
bütün gazetesinde riayet etmi
yor da, bu yazı usulünü sadece
o köşede kullanıyor? Gazetenin diğer kısımları mı yolsuz, yoksa kendi köşesi mi?
tasanlar, kendi şahsı görüşle
rine nazaran, meselâ kravatı
fazla bulurlar, frak giymeyi lüzum suz sayarlar amma, kravatsız soka ğa çıkmaktan sıkılırlar. Hakkı Ta rık bile... Çünkü âmme âdetleri — saçma olsa bile — ferde hâ kimdir, kendini zorla kabul ve tatbik ettirir. Bunun müeyyidesi, ceza olmasa da ayıplanmak, gü
lünç olmak gibi korkulardır. Hakkı Tarık, hayatta belki hiç beyenmediği bir çok şeylere ria yet ediyor da, Türkiye de tek ba
şına, majüskül kullanmıyan bir
yazıcı olmaktan neden çekinmi yor? Emin olsun ki bunun da
müeyyidesi var: Her yazısını
gördükçe, çok esaslı bir tarafı
ekîik, garip kılıkta bir insan göz önüne geliyor. Hakkı Tarık Usu böyle görmek istemeyiz. O, cid dî diye tanınmıştır.
