MESLEK ANILARI. Ali Rıza ATASOY Eğitimci Yazar ve Şair. Taşova Yeşilırmak Şiir Vadisi Grubu Kurucusu ve Yöneticisi

(1)

MESLEK ANILARI

Ali Rıza ATASOY Eğitimci Yazar ve Şair

Taşova Yeşilırmak Şiir Vadisi Grubu Kurucusu ve Yöneticisi

fotoğraf: Korubaşı Köyü İlkokulu, Hasan hoca ve öğrencileriyle birlikte - 2013

(2)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

KARDELENLER VE BİR ÖĞRETMEN DÜNYAYI DEĞİŞTİRİR -I-

Kime ait olduğunu ve nerede okuduğumu şu an hatırlayamadığım “Hayatta en büyük mucize küçükken bir öğretmene rastlamaktır” sözü, ne kadar derin anlam içeriyor!

Eğitim kurumunun merkez ve taşra birimlerde, değişik unvanlarla uzun yılar görev yapmak nasip oldu. Bakanlık merkez teşkilatında masa başı idari işlerde, Ankara merkezinde öğretmen ve okul yöneticisi olarak, ülkemizin doğusunda batısında değişik yörelerinde küçük ve orta ölçekli ilçelerde eğitim yönetici olarak bulunduğum süre içinde, yazımın girişinde tırnak içinde belirttiğim sözün içerdiği derin anlamla bire bir örtüşen birçok meslektaşımı tanıdım. Onlar ki, ülkemizin en ücra yörelerinde tüm imkânsızlıklara ve birçok olumsuzluklara rağmen, hiçbir ekstra maddi beklentileri olmadan, salt meslek aşkıyla eğitim öğretim mücadelesi veren, eğitim ordumuzun gerçek ve isimsiz kahramanlarıdırlar.

(3)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Özellikle değişik ilçelerde eğitim yöneticiliği yaptığım yıllarda böyle nice meslektaşımı tanıdım ki, onlarla aynı çatı altında mesai arkadaşlığı yapmaktan ve aynı ocağın mensubu olmaktan her zaman onur duydum. Bugün de bu ocakta çorbada tuz misali bir geçmişimin bulunmasından, bu kutsal ocağın mensubu olmaktan ve uzun yıllar boyunca o isimsiz kahramanlarla aynı manevi havayı teneffüs etmiş olmaktan büyük bir mutluluk ve gurur duyduğumu belirtmeliyim. Bilhassa o yıllarda görev yaptığımız yerlerde, meşakkatli olduğu kadar aynı zamanda insanı her an zinde tutan, her an heyecanla karışık büyük bir şevk ve çalışma azmi aşılayan, bu kutsal mesleğin verdiği haz duygusuyla geçirdiğimiz güzel günleri zaman zaman anıyoruz. Bu yazımda; öğrencilerini ıssız vadilerde ve dağ başlarında açan kardelenlere benzeten bir öğretmenden ve onunla geçirdiğim güzel an’lardan bahsedeceğim.

(4)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Eğitim kurumunun taşra birimlerinde yöneticilik yapanlar bilirler ki, bu tür görevlerde bulunanların eğitim öğretim yılı içindeki hızlı ve yoğun çalışma temposunun yanı sıra esas iş yükü, yaz tatili dönemlerine rastlar. Okul ve kurumların yeni eğitim öğretim yılına mümkün olduğu kadar sorunsuz şekilde hazır hale getirilmesi işi, özverili bir çalışma azmini ve çabayı gerektirir. Bu yöneticiler, öğretmenler ve diğer memurlar gibi yaz aylarında uzun süreli izne ayrılamazlar. Senelik yasal izinlerini genellikle kışın yarıyıl tatili dönemlerinde ya da sene içinde acil durumlarda birkaç gün olmak üzere parça parça kullanırlar. Dolayısıyla uzunca bir yaz tatili bitip de tatilciler dönünce, onları hâlâ bir takım çözüm bekleyen sorunlarla uğraşırken görürler. O yüzden bu yöneticiler, çoğu zaman tatilden dönenlerin anlattıkları seyahat ve tatil maceralarını sadece dinlemekle iktifa ederler.

(5)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Gerek öğretmenlik yaptığım yıllarda gerekse daha sonraki eğitim yöneticiliği dönemlerimde okulların yaz tatiline girmesi hep bana hüzün vermiştir. İlk kez bu duyguyu, Ankara’da öğretmenlik yaptığım yıllarda yaz tatilindeyken özel bir işim nedeniyle bir gün görev yaptığım okula gittiğimde derinden hissetmiştim. İçinde öğrencisi ve öğretmeni bulunmayan devasa bir yapının tek başına bir anlam ifade etmediğini ilk kez o gün fark etmiştim. Adına “okul” denilen kurumsal varlık, ancak öğrencisi ve öğretmeniyle bir anlam ve değer ifade etmektedir. O binaya ruh ve kimlik kazandıran olmazsa olmaz unsurlar öğrenci ve öğretmendir. Aksi takdirde içinde öğrenci ve öğretmen olmadan, bir bina ne denli görkemli olursa olsun, ne kadar en son teknolojiyle en güzel mimari estetikle yapılmış olursa olsun o bina tek başına bir anlam ve değer ifade etmiyor. İleriki yıllarda değişik yerlerde geçen eğitim yöneticiliğim sırasında da yaz tatili dönemlerinde bir vesileyle okullara gittiğim zamanlarda da aynı duyguyu ruhumun derinliklerinde hep hissettiğimi hatırlıyorum.

(6)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Meslek hayatım içinde en uzun dönemi, ilçe milli eğitim müdürü unvanıyla görev yaptığım son görev yerimde olan Orta Karadeniz ilçesinde geçirdim. Orta ölçekli sayılabilecek bu ilçede altı yedi yıl gibi uzun sayılabilecek bir süreyi geride bıraktığım yıllardı. O günlerde bu görev yerimde de bir eğitim öğretim yılının bitimiyle başlayan ve biz yöneticiler açısından her bakımdan yoğun çalışmalarla geçen yaz tatili dönemi bitmiş, yeni bir eğitim öğretim yılı başlamıştı. Okulların eğitim öğretime açılmasıyla birlikte her tür ve derecedeki eğitim öğretim yuvalarının ve okul bahçelerinin cıvıl cıvıl çocuk sesleriyle çınladığı günlerdi. Böylece adına “okul” denilen kurumların gerçek anlamıyla “okul” olmasını sağlayan, olmazsa olmaz unsurları öğrenci ve öğretmenler yuvalarına dönmüş, okullar asli ruhuna ve gerçek kimliğine kavuşmuştu.

(7)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

O günlerde sadece okullar ve okul bahçeleri değil; yolar, sokaklar, çarşı, pazar ve sosyal hayatın olduğu her yerde bir canlılık ve hareketlilik meydana gelirdi. Şehir içinde bir yerden bir yere giderken okullarına giden ya da ders bitiminde evlerine dönmekte olan öğrencilerle karşılaşırdım. Böylesi anlarda bazen, bir öğrenci grubunu durdurur, onlarla bir süre sohbet eder, bazen de ayaküstü şiirler okuturdum. Çevreden ve eşraftan beni bu hal üzere gören tanıdıklarım “Müdürüm yine çocuklarına kavuştun, bundan sonra artık bizleri gözlerin görmez” diye takılırlardı.

(8)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Gerçekten de şimdi bile bir vesileyle ne zaman bir okula gitsem ya da bir okul yakınından geçsem öğrenciler adeta mıknatıs gibi beni kendilerine çekerler ve hemen onlarla kaynaşıveririm. Geçtiğimiz yıllarda bir vesileyle bir günlüğüne gittiğim İskilip’te beraber seyahat yaptığım arkadaşlarımla bir okulun önünden geçerken, bir anda arkadaşlarımı terk ederek okulun bahçesine girdim. Teneffüsteki öğrencilerle hemen kaynaşarak sohbet etmeye başladım, yönelttiğim sorularla onların başarı durumlarıyla birlikte edebiyat, şiir ve kültür sanatla ilgilerini test etmeye çalıştım, bu arada arkadaşlarım beni okulun ihata duvarı dışında bekliyorlardı. İçeri zili çalıp da öğrenciler derse girince arkadaşlarımın yanına döndüğümde

“okulu ve öğrencileri görünce bizleri unuttun” diye onların sitemlerine muhatap olmuştum.

(9)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Geçenlerde Ankara’nın Altındağ ilçesinde kızımın öğretmenlik yapmakta olduğu okula bir gün birlikte gitmiştik. Okul bahçesine girer girmez yine bir grup öğrencinin yanına gidip kendimi tanıttıktan sonra hemen onlarla konuşmaya başladım. Onlara eğitim seviyelerine uygun bir takım sorular sordum, onların yönelttiği sorulara cevap verdim ve hatta birkaçına da şiir okuttum. Öğretmenlik böyle bir tutkun adıdır işte, o güzelliği ancak yaşayanlar bilir, hayatta bazı anlar vardır ki bizzat yaşamadan asla onu anlatamazsınız!

(10)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

İşte o sene de eğitim öğretim yılı başlayıp da okulların açılmasının üzerinden bir ay kadar bir zaman geçmiş olmasına rağmen, ilçe bazında kaçınılmaz olarak eğitim öğretimle ilgili bir takım eksikliklerimiz ve bu eksikliklerin doğurduğu ufak tefek bazı sorunlar devam etmekteydi. O günlerde beni en çok bunaltan ve sürekli kafamı meşgul eden sorunlardan birisi de ilçenin kuzey kesiminde ormanlık bölgelerde yer alan ve ilçe merkezine takriben 50- 60 km. mesafede bulunan birkaç köy ilkokulunun öğretmensizlik nedeniyle hâlâ kapalı durumda olmasıydı. Bu köylerin muhtarları ve öğrenci velileri sık sık bana uğramak veya telefonla aramak suretiyle öğretmenlerinin ne zaman geleceğini soruyorlardı. Ben de her defasında birtakım kaçamak cevaplarla günü kurtarma derdine düşüyordum. Bu durum, ister itemez her geçen gün daha çok canımı sıkar bir hal alıyordu.

(11)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bu yerleşim yerlerinin her birinde, birden beşe kadar her sınıfta altı yedi çocuk olmak üzere toplam sayıları 30 – 40 arasında değişen sayıda ilkokul öğrencileri vardı. Bir kısmı köy, bir kısmı mezra tipindeki bu yerleşim yerleri aynı zamanda ilçe merkezine olduğu kadar, taşımalı sistemle eğitim öğretim yapılan taşıma merkezi okullara da oldukça uzak mesafedeydi. Bu yüzden bu yerleşim yerlerindeki öğrenciler, ulaşım imkânsızlığı ve olumsuz iklim şartları gibi zorunluluklardan dolayı taşımalı eğitim kapsamına da alınamıyordu. Ayrıca ilçe merkezindeki bir tek yatılı ilköğretim bölge okulunun mevcut kapasitesinin sınırlı olmasının yanında öğrenci velilerinin küçük çocuklarını yatılı okula vermek istememeleri gibi nedenlerle, buralardaki öğrenciler yatılı okula da yerleştirilememişti.

(12)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Dolayısıyla bu birkaç köydeki ilkokul çağındaki öğrencilerin, her yıl olduğu gibi o sene de kendi köylerindeki okullarda birleştirilmiş sınıf sistemiyle eğitim öğretim görmeleri planlanmıştı. O yıllarda bilhassa o tür yerleşim yerlerine ilk atama ya da tercih ve yer değiştirme yöntemiyle kadrolu öğretmen ataması da pek olmuyordu. Hal böyle olunca o sene de bu yerleşim yerlerindeki okullara kadrolu öğretmen atanmamıştı. Okulların açılmasının üzerinden epey bir zaman geçtiği ve Ekim ayının ortalarına gelindiği halde, bu güne kadar bu okullar için uygun vasıfları taşıyan ücretli öğretmen de temin edilememişti. Bu yüzden bu birkaç köy ve mezra tipi yerleşim yerlerindeki okullar, öğretmensizlik nedeniyle hâlâ kapalı durumda ve buralarda fiilen eğitim öğretim yapılmıyordu.

(13)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bir gün kafamın içinde beni sürekli meşgul eden bir takım sorunlar olduğu halde, çalışma odamda masamın üstünde biriken rutin evrakların içine gömülmüştüm. Çalışma odamla birlikte ilçe milli eğitim teşkilatının diğer birimlerinin de içinde yer aldığı bina, konum olarak ilçe merkezinin tam ortasında ve oldukça güzel bir mevkideydi. İki kat ve zemin bölümünden ibaret olan bu yapı, birkaç yıl önce okul amaçlı olarak inşa edilmekle birlikte daha sonra yapımı bitince, ilçe milli eğitim müdürlüğü ile birlikte Öğretmenevi hizmetlerine tahsis edilmiş. Birinci katı ilçe milli eğitim müdürlüğü, zemin ve ikinci katı da Öğretmenevi olarak düzenlenerek hizmete açılmıştı.

(14)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Öğretmenevi kısmında yeteri kadar yatak kapasitesi olan otel bölümünün yanı sıra oturma ve okuma salonu, oyun salonu yemekhane ve diğer birimler yer alıyordu. Ayrıca binanın önünde yine ilçe milli eğitim müdürlüğünün ve Öğretmenevinin birlikte kullandığı bir bahçe ile genişçe bir yeşil alan vardı. Bahçe ve yeşil alanı çevreleyen duvar boyunca belirli aralıklarla çeşitli orman ve süs ağaçları dikilmişti. Bu genişçe alanın bir bölümü; içine kamelyalar ve masalar da yerleştirmek suretiyle Öğretmenevi için yazlık çay bahçesi olarak düzenlenmişti. Bahçenin bu bölümünde de belirli aralıklarla dikilmiş gölge ağaçları ve süs bitkileri vardı. Gerek Öğretmenevi gerekse bu bahçe, eğitim çalışanlarının yanı sıra ihtiyaç duyulduğu zamanlarda diğer resmi kurumlara ve şahıslara da hizmet veriyordu. Dolayısıyla bu tesis ilçe ölçeğine göre oldukça elverişli ve her bakımdan önemli bir işlev görüyordu.

(15)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Birkaç yıl önce tatil için gittiğim kendi memleketim Çamlıdere’den dönerken, ilçe orman işletmesine uğrayıp aldığım dikime hazır çam, köknar, ardıç gibi birkaç orman ağacı fidanı ile bizim yörede ahlat, alıç gibi isimleri olan başka meyve ağacı fidanlarından da birkaç tane almıştım. Görev yerime dönerken bu fidanları yanımda getirerek onları bahçemizin belirli yerlerine kendi ellerimle dikmiştim. Zamanla diğerleri pek cılız kalmakla birlikte, adını da pek bilmediğim akasyagillerden olduğunu sandığım bir tanesinin, bir iki yıl içinde arsız ve hızlı bir şekilde boy salıp büyüdüğüne her mevsim tanık oldum. Üçüncü yılına girdiğinde artık etrafına yaydığı dallarının gölgesinde oturulabilecek büyüklükte gümrah bir ağaç olmuştu.

“Ağacım” baharın gelmesiyle birlikte etrafına rayihalar saçan sarıçiçekler açıyor, kokusunu, çiçeklerini ve yeşilliğini sonbaharın son günlerine kadar muhafaza ediyordu. Kendi ellerimle diktiğim ve her mevsim büyüyüp boy salışını izlediğim bu ağacı gördükçe “Dünyada artık benim de bir dikili ağacım var!” diyerek, içten içe bir kıvanç duyuyordum.

(16)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

O gün, çalışma odamda masamın üstündeki evrak yığını üzerine dikkatimi yoğunlaştırmış şekilde bir taraftan günlük rutin işlerimle, bir taraftan da yanıma girip çıkanlarla ve çalan telefonlarla meşgul bir haldeydim. Bir an odada kimsenin olmadığını ve durmadan çalan telefonların da biraz kesilir gibi olduğunu, aynı zamanda yorgun ve bitkin bir halde olduğumu fark ettim. “Bahçeye çıkıp biraz hava alayım” diyerek dışarı çıktım. Güzel ve güneşli bir sonbahar günüydü, dışarıda güzel olduğu kadar ruha dinginlikle karışık hüzün veren güzel bir hava vardı. Bir an ağaçların dallarında yer yer sararmağa yüz tutmuş ve bahçede çimler üzerinde hafif rüzgârın etkisiyle savrulup hışırdayan birkaç sararmış yaprak gözüme ilişti. Ben “şair” adamım, en çok sonbaharı severim ve en çok bu mevsim hüzünlendirir beni. Zaten sonbaharın bir diğer adı “hazan” dır, hazan ise “hüzün mevsimi”

demektir.

(17)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bahçeye çıkınca bir süre usuldan usuldan sararmağa yüz tutan ve tek tük yerlerde uçuşan yapraklara bakarak, aheste adımlarla ve biraz dalgın bir vaziyette bahçenin bir kenarındaki kendi ellerimle diktiğim ağacımın yanına gittim. Ağacımın dalları arasında gözüme ilişen birkaç tane kuru dal parçasını görünce onları ellerimle koparıp temizledim ve aynı zamanda böylece bir bakıma hal diliyle ağacımla hasbihal etmiş oldum. O an –ağaçla gerçekten konuşuyor muydum bilmiyorum- bir an kendi kendime konuştuğumun ayrımına vardım. Bunun üzerine bir an içimden “Kendi kendime konuştuğumu etraftan gören olmuş mudur, olduysa hakkımda kim bilir neler düşünmüştür!” gibi bir takım yersiz ve tuhaf düşüncelerin geçtiğini hatırlıyorum. Sonra etrafıma bakınca, diğer ağaçların arasından benim bulunduğum yere doğru gelmekte olan bir gölge belirdiğini fark ettim. O tarafa dikkatimi yöneltip bakınca da gelenin, emekli öğretmen Hasan hoca olduğunu gördüm.

(18)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Hasan hoca, aslen bu ilçeden olup, uzun yıllar başka ilçelerde ve illerde ortaöğretim düzeyindeki okullarda öğretmenlik ve idarecilik yaptıktan sonra, kısa bir süre önce ellili yaşlarda emekliye ayrılmış ve ailesiyle birlikte kendi ilçesine de oldukça yakın sayılabilecek bir mesafede bulunan Samsun il merkezine yerleşmişti. İlçe merkezinde yalnız yaşayan ihtiyar annesi olduğundan ona bakmak ve birtakım ihtiyaçlarını görmek üzere sık sık kendi ilçesine gelip gidiyordu. Ayrıca çocukluk ve gençlik yılları burada geçtiğinden akranlarından, ilçe esnafından ve eşrafından birçok insanı tanıyor ve her gelişinde onlara da uğrayıp hasbihal ediyor, aynı zamanda bir bakıma sılayı rahimde bulunuyordu. Ben de kendisiyle ilçeye geliş gidiş yaptığı o günlerde bir vesileyle tanışmıştım. Tanışıp konuşunca üniversite öğrenciliği yıllarını ve yedek subaylık dönemini Ankara’da geçirdiğini söyledi. Bu nedenle de Ankara’da birçok dostları olduğunu, oralarda gençlik yıllarına dair hatıraları bulunduğunu ve bu yüzden de zaman zaman Ankara’ya gidip geldiğini anlattı.

(19)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Konuştukça daha önce aynı ortamlarda birlikte bulunmuş olmasak da her ikimizin de tanıdığı ortak dostlarımızın olduğunu, Ankara’da bulunduğum zamanlarda sıkça uğradığım bazı semtlere ve mekânlara onun da uğramış olduğunu öğrendim. Aynı yaşlarda olmamız ve daha birçok özel alışkanlıklarımız bakımından da kafa dengi bir meslektaşım olduğunu daha bu ilk tanışmamızda anlamıştım. Ayrıca onun da benim gibi bir doğa tutkunu olduğu ve şiirle sanatta birinci derecede uğraşmasa da kültürel ve sanatsal ortamlarda bulunmaktan keyif aldığı da anlaşılıyordu. Bu nedenle daha ilk günde birbirimize karşı bir yakınlık duyduk ve kısa süre içinde de samimi iki dost olduk. Artık ilçeye her gelişinde bana da uğruyor, bol bol Ankara’dan, oradaki ortak dostlarımızdan, müdavimi olduğumuz semtlerden ve mekânlardan konuşuyorduk.

(20)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

İşte o sonbahar günü Öğretmenevi bahçesindeki kendi ellerimle diktiğim ağacın yanında kendi kendime konuştuğumun farkına vardığım zaman yanıma gelen kişi, bahsettiğim emekli öğretmen Hasan hocaydı. Yanıma gelip de beni o halde görünce “Hayırdır müdürüm bir şeye mi canın sıkıldı, biraz dalgın ve aynı zamanda yorgun görünüyorsun, umarım önemli bir şey yoktur” dedi. Ben de kendisine “Dünyada iş bitmiyor ki Hasan hocam, ne denli özverili olursan ol ne kadar çaba sarf edersen et, hele eğim öğretim işlerinin eksiklikleri ve sorunları hiç bitmiyor” diye cevap verdim.

(21)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bu sözlerime ilâveten de “İlçeye bağlı birkaç köy okuluna öğretmen bulamadım, köylerin muhtarlarının ve velilerin sorularına her gün kaçamak cevaplar vermekten usandığım bir tarafa, okulların açılmasının üzerinden bunca zaman geçtiği halde o çocukların hâlâ okullarına ve öğretmenlerine kavuşamamış olması, her şeyden önce bir öğretmen ve aynı zamanda bu ilçenin eğitim öğretim işlerinden birinci derecede sorumlu yöneticisi olarak bu durum oldukça canımı sıkmaktadır” dedim. O da “Aman müdürüm, dünya işi zamanla bir şekilde hal yoluna girer, su akar mecrasını bulur, yeter ki hayati bir sorun olmasın” gibi birtakım teskin edici sözler söyledi.

(22)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bu konuşmalarımızın ardından, her karşılaştığımızda olduğu gibi biraz da Ankara’dan ve oradaki ortak dostlarımızdan söz ettik. Sonra da çalışma masamda beni bekleyen evraklarımın başına dönmek üzere kendisinden müsaade isteyip birkaç adım atmıştım ki gayri ihtiyari olarak bir anda geri döndüm. Hasan hoca halen bahçede ve yakınımdaydı, kendisine seslenerek tekrar ona doğru yürüdüm. O da benden tarafa geldi, ağacımın gölgesinde ayaküstü bir noktada tekrar buluştuk ve hemen kendisine “Hasan hoca, sana bir şey söylemek istiyorum” dedim.

(23)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Ardından da “Biliyorum ki kısa bir süre önce emekli oldun, kendine göre bir plan program yaparak ailenle birlikte sevdiğin bir kent merkezine yerleştin. Zaman zaman da baba ocağına yani doğup büyüdüğün topraklara gelip gidiyor eş dostla hasbihal edip hoşça vakit geçiriyorsun. Gördüğüm kadarıyla emekliliğe çabuk alıştın ve hayatından memnun olduğun anlaşılıyor” dedikten sonra, kafamdan geçeni söyleyip söylememekte bir kez daha tereddüt edip biraz durakladım. Sonra da konuşmamı sürdürerek “Bütün bunların üstüne böyle bir teklif ne derece uygun düşer bilmiyorum ama hiç değilse yeni bir öğretmen gelinceye kadar şu köy okullarından birisine seni görevlendirsek nasıl olur?” dedim.

(24)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Tabi uzun bir çalışma hayatının sonunda kısa bir süre önce emekli olmuş, belirli bir yaş haddine gelmiş birisinin öğretmen de olsa bu yaştan sonra alıştığı rahatını bozarak, uzak bir dağ köyünde birbaşına bekâr hayatı yaşamayı göze alabileceği ihtimalini hiç düşünmesem de kendisine bu isteğimi söylemiş oldum. Bu sözlerim üzerine Hasan hoca hiç duraksamadan ve tereddüt etmeden “Ne demek müdürüm emriniz olur, öğretmen her yerde öğretmendir, öğretmenin emekliliği olmaz, neden olmasın o köylerden birisine ben giderim” dedi. Önce şaka yapıyor zannettim, verdiği cevaba inanıp inanmamakta tereddüt ettim, ama ciddiydi!

Çok memnun olmuştum, hemen birlikte benim çalışma odama geçtik ve kendisine isimlerini söylediğim köylerden hangisini istediğini sordum. O ise “Fark etmez müdürüm, siz nasıl

uygun görüyorsanız öyle yapın” dedi.

(25)

MESLEK ANILARI

BÖLÜM 1

Bunun üzerine hemen Hasan hocanın Yeşiltepe köyü ilkokuluna ücretli öğretmen olarak görevlendirilmesine ilişkin yazıyı hazırlattırıp imzaladıktan sonra vakit kaybetmeden ilgili makamdan onayını aldım ve görevlendirme yazısının bir suretini kendisine verdim.

Sanırım bir Cuma gününün mesai bitimine yakın saatleriydi, görevlendirme yazısını alınca

“Yarın ihtiyar annemin bir takım ihtiyaçlarını halledeceğim, ertesi gün de Samsun’daki evime geçerek ailemle görüşüp gerekli hazırlıkları yapacağım. Sonra orada ihtiyaç duyabileceğim bazı özel eşyalarımı da kendi arabama attıktan sonra inşallah Pazartesi sabahı köye gidip okulu açacağım” dedi ve benimle vedalaştıktan sonra çıkıp gitti.

(devam edecek)