YÛSUF-I MEDDÂH‟IN VARKA VE GÜLġÂH MESNEVÎSĠNĠN ÖZETĠ

Belgede AYYUKĠ ĠLE YUSUF-I MEDDAH’IN VARKA VE GÜLġAH MESNEVĠLERĠNĠN KARġILAġTIRILMASI (sayfa 46-70)

A. ESERLERĠ

IV. YÛSUF-I MEDDÂH‟IN VARKA VE GÜLġÂH MESNEVÎSĠNĠN ÖZETĠ

kabile vardır. Bu kabilenin Hümâm ve Hilâl adında iki reisi vardır. Ġkisi kardeĢlerdir.

Hilâl‟in GülĢâh adını verdiği bir kızı, Hümâm‟ın da Varka adını verdiği bir oğlu olur.

Bunları beĢik kertmesi yaparlar. Birlikte mektebe gidip orada birbirlerine âĢık olurlar.

Hümâm, Varka‟yı silahĢör olmayı öğrenmeye gönderir; bu durumda birbirinden ayrı kalmaya dayanamayan Varka ve GülĢâh‟ın ikisi de hastalanır. Bu durumu öğrenen Hilâl, GülĢâh‟ı Varka‟nın yanına silahĢör olmayı öğrenmeye gönderir. Böylece 12 yaĢına geldiklerinde ikisi de silahĢör olur. Varka ve GülĢâh‟ın arasındaki aĢkı öğrenen halk bir yere toplanıp ikisinin evlenmelerini isterler. Varka ve GülĢâh‟ın aileleri iki sevgilinin evlenmelerine razı olur. Yedi gün yedi gece düğün yapılır. GülĢâh‟ın gelin olarak Varka‟ya geleceği gece, Hayyu Benî Hayf kabilesinin beyi Benî Amr, daha önce GülĢâh‟ın güzelliğini duyduğu için, altmıĢ bin asker ile GülĢâh‟ı babasından istemeye gider. Oraya giderken, GülĢâh‟ın düğünü olduğunu öğrenir ve onu kaçırmaya karar verir. Benî ġeybe kabilesi saldırmayı beklemediği için kendini savunamaz, böylece Benî Amr hem mallarını yağmalar hem de GülĢâh‟ı kaçırır. GülĢâh hüngür hüngür ağlayarak Ģiir söyler;

Eydüridi kim bu çarḫ-ı dūn vefa Cevr ḳıldı gerdiş-i gerdūn baña [102]

(“Alçak felek bana sitem etti.” derdi.) Yārimün vaṣlından ayırdı beni

Ne ḳatı zecr eyledi bu dūn baña [103]

(Sevgilimin kavuĢmasından beni ayırdı. Bu aĢağılık bana ne çok acı verdi.) Kendü gözüm yaşına ġarḳ olmışam

Ḫod ne ḥācet Dicle vü Ceyḫūn baña [104]

(Kendi gözyaĢımda boğuldum, benim Dicle ve Ceyhun‟a ihtiyacım yoktur.) Ben eger Mecnūnısam Leylā ḳanı

Leylāyısam gelgil iy Mecnūn baña [105]

(Ben eğer Mecnunu isem, Leylâ nerede? Leylâ isem, ey Mecnun! Bana gel.) Tīz iriş vaḳtidür iy cānlar cānı

32 Ḳoma kim ḳaṣd ide ol mel„ūn baña [106]

(Ey canların canı! Hızlı yetiĢ, vaktidir. O lanetlenmiĢin bana saldırmasına izin verme.)

İy yiğitler şāhı hergiz olmasun

Senden artuḳ kimsene maḳrūn bana [107]

(Ey yiğitlerin Ģahı! Senden baĢka hiç kimse bana yakınlaĢmasın.) Bir ḳıluñı virmeyem ger virseler

Māl-ı Kisrā52 dār-ı Ḳārūnı53 baña [108]

(Eğer bana Kisra‟nın malı ve Karûn‟un evini verseler de senin bir kılını vermeyeceğim.)

Varka, bunları basmak ister ama annesi onu engeller; ona gönderdikleri casusların dönmelerini beklemesinin gerektiğini söyler. Sabah olunca casusların gelmeleriyle düĢmanı tanıyıp ona saldırmaya hazırlanırlar. On iki bin askerle GülĢâh‟ı kurtarmaya giderler.

GülĢâh, Varka için ağlamaktadır. Benî Amr, GülĢâh‟a onu çok sevdiğini ve Varka gibi birçok kölesi olduğunu söyler, ama GülĢâh ona cevap vermez. Öfkeden Benî Amr‟ın gözleri dolar ve adeta dili tutulur. GülĢâh‟ın yanından ayrılıp kendi odasına çekilir. ĠĢret meclisini kurdurur, yemeye içmeye baĢlar.

Öteki yanda Hilâl ve Hümâm, Benî Amr‟ın olduğu yere varırlar, hepsi atından inip çadır kurarlar; o gün çadırlara girilip beklenir. Bu durumu öğrenen Benî Amr yine GülĢâh‟ın yanına giderek ona olan aĢkını söyler; ne kadar dil dökse de GülĢâh razı olmaz.

Bu yüzden çok öfkelenir, akĢam olunca GülĢâh‟ı çadır direğine bağlar, kırbacını yanına koyar. ġarap içerken arada kızın yüzüne Ģarap atar. SarhoĢ olunca çadırı boĢaltıp GülĢâh‟ın

52 Ġran hükümdarlarına verilen lakap. Ġlk defa NûĢirevan için kullanılmıĢtır. Bu kelimenin “büyük padiĢâh, padiĢâhlar padiĢâhı” anlamlarına gelen “hüsrev” kelimesinin ArapçalaĢmıĢ Ģekli olduğu hakkında rivayetler vardır. (Ġskender Pala, Ansiklopedik Divân ġiir Sözlüğü, Kapı Yay., Ġstanbul, 2009, s. 277.)

53 Bir rivayete göre Fir„avn‟ın nâzırı, bir rivayete göre ise Hz. Musâ‟nın kavminden ve hatta akrabalarından olup çok zengin ama cimri ve zâlim bir kiĢi imiĢ… Edebiyatta zenginlik ve cimrilik sembolü olarak kullanılır. (Ġskender Pala, a.g.e., s.258.)

33 yanına gider ama aĢırı alkol almaktan yere yığılıp sızar. GülĢâh bu durumdan kurtulmak ve Varka‟ya kavuĢmak için sürekli Allah‟a dua eder ve bir Ģiir söyler;

Bend içinde bunda ḳaldum ben esīr en meded irgür bana yā dest-gīr [189]

(Bentler içinde burada esir kaldım. Ey elleri tutan Allah! Sen bana yardım et.)

„Āşıḳam ẓālim eline düşmişem

Kim yüzi çirkīn sözi ḫor u ḥaḳīr [190]

(AĢığım, zalimin eline düĢmüĢüm. Kim ki yüzü çirkin ve sözü âdî ve bayağıdır.) Bir yana Varḳa ḫayālin çekerem

Bir yaña düşmen saçum alup sürür [191]

(Bir yandan Varka‟nın hayalini kurarım, bir yandan da düĢman saçımdan tutup sürükler.)

İy „aceb kim hicr yolından çıḳup Göstere mi yüzin ol māh-ı münīr [192]

(O parlak ay ayrılık yolundan çıkıp acaba yüzünü gösterir mi?) Viribigil Varḳa‟ı bu dün baña

Luṭfuñıla cānuma feryād edür [193]

(Varka‟yı bu gece bana ver, lütfun ile canıma feryad eriĢsin.) Ḥasretile düni gün baġrum bişer

„Işḳ odına ṭutuşup cānum erir [194]

(Gece gündüz hasretiyle yüreğim yanar, aĢk ateĢinde canım tutuĢup erir.) Gelse görse kim döşekler yirine

Uş kemend oldı bana zībā ḥarīr [195]

(Gelse görse ki döĢekler yerine bu kementler bana güzel ipek oldu.)

Varka, GülĢâh‟ı kurtarmak için kimseye bir Ģey demeden yalnız baĢına Benî Amr‟ın çadırına doğru yola çıkar. Gece yarısı bekçilerin uyuduğu bir sırada GülĢâh‟ın bulunduğu çadıra girer. GülĢâh çadıra birinin girdiğini görür, onun Varka olduğunu anlar.

Varka, GülĢâh‟ın bağlarını çözdükten sonra birlikte çadırdan çıkıp kendi askerlerine doğru

34 yürürler. Ordu, GülĢâh‟ın kurtulmasına sevinip sabaha kadar davul çalar. Benî Amr Sabah olduğunda GülĢâh‟ı yerinde göremeyince öfkesinden kudurur, gözlerine hırs bürür. AltmıĢ bin asker ata biner, sancaklar açılır. Öte yanda Hilâl, Hümâm, Varka, GülĢâh ve on iki bin kiĢi savaĢ durumuna geçer. Kösler çalınır, iki ordu karĢı karĢıya saf dizer. Benî Amr, Varka‟ya meydan okur. Varka meydana çıkıp ona yiğitliğin ne olduğunu göstermek ister ama GülĢâh ona izin vermez ve kendisi atını meydana sürer. Birden bire saldırır ama Amr onun hamlesini savuĢturur. GülĢâh üç kere daha saldırır. Bu kez sıra Benî Amr‟dadır. Ġlk çarpıĢmada GülĢâh‟ı esir alır, adamlarına teslim edip kızı gönderir. Bu durumu gören Varka‟nın canı yanar. Tam saldıracaktı ki babası atın yularını tutup ona engel olur ve kendisi atını maydana sürer. Hümâm ve Benî Amr birbirlerine üç kere saldırıp savuĢtururlar. Sıra gürz ve kargı ile dövüĢe gelir. Benî Amr, Hümâm‟ın üstüne atını sürüp kılıcıyla onu Ģehit eder. Varka babasının öldüğünü görünce feryat, figan etmeye baĢlar.

Babasının yanına gelir. O sırada canına kıymak istese de askerler buna engel olur. Benî Amr ona “ağlama! Seni de babana kavuĢturacağım.” der. Varka bunu duyunca atına binip Benî Amr‟a doğru atını sürer. Birbirlerine saldırıp akĢama kadar savaĢırlar. AkĢam olunca ateĢkes davulu çalınır. Benî Amr, Varka‟nın korkusundan yüzü sararmıĢ bir hâlde askerlerinin yanına döner. Varka da kendi ordusunun yanına geçer. Atından indiğinde herkes onu karĢılar. Varka‟nın babası törenle toprağa verilir.

Öte yanda Benî Amr GülĢâh‟ı yanına getirmelerini ister; GülĢâh‟a kendisini kabul etmesine karĢı ona herĢeyini vereceğini söyler. GülĢâh da onu kandırmaya karar verir;

bunun için ona Varka‟dan korktuğunu, baĢını getirmesi durumunda onu kabul edebileceğini söyler. Benî Amr çok sevinip GülĢâh‟ın baĢına inciler saçar.

Sabah olunca yine iki ordu karĢı karĢıya gelir. Varka ve Benî Amr birbirlerine saldırırlar. Varka, Benî Amr‟ı yaralar ama bir saldırıda atından düĢer; böylece onun boynuna ip bağlarlar. GülĢâh, Varka‟nın sürüye sürüye getirilmesini görünce canı yanar.

Giysinin altına zırh giyip onlara doğru gider. GülĢâh, Varka‟nın cezasını kendisi vermek istediğini söyler; Varka bunun gerçek olduğunu sanıp ölecek gibi olur. Ġpini GülĢâh‟a verirler. GülĢâh Varka‟yı sürüklemeye baĢlar. Benî Amr‟dan uzaklaĢtıklarında Varka‟nın bağlarını çözer. Benî Amr bunu görüp nedenini sorar, GülĢâh, “ben bunun haddini bildireceğim, sen sakin ol.” der. GülĢâh‟ın sözlerine inanan Benî Amr gönül rahatlığıyla yoluna devam eder. GülĢâh oradaki köleden bir mızrak alır ve onu kölenin göğsüne saplar;

atını Varka‟ya verir ve birlikte Benî Amr‟ın askerlerinin üstüne yürürler. Ölen askerlerden

35 meydanda yığınlar oluĢur. Benî Amr‟ın da baĢını kesip bir mızrağın ucuna asarlar. O kabilenin hayvan, mal ve mülkü ne varsa yağmalarlar sonra malları yerinde bırakıp ne varsa hepsinden vazgeçerler ve kendi kabilelerine dönerler. Ġki âĢık mutluluk içinde yaĢamaya baĢlarlar, eğer birbirlerini bir an bile görmeseler çok üzülürler. Kabile halkı, GülĢâh‟ı tekrar Varka‟ya isterler. Hilâl, GülĢâh‟ı Varka‟ya vermeye razı olursa da, eĢi Varka‟nın yetim ve fakir olduğunu ileri sürerek kızını vermek istemez. Hilâl ne kadar dil dökse de eĢi bir türlü razı olmaz; kızını bedava veremeyeceğini, Varka‟nın süt parasını getirdiği takdirde bu iĢ olacağını söyler.

Varka süt parasını elde etmek için Yemen Ģahı olan dayısından yardım almaya karar verir; bu yüzden onu canından çok seven zenci kölesinden dayısına durumunu anlatan bir mektup götürmesini ister. Köle mektubu alıp yola çıkar. Varka gece gündüz sevgilisinin aĢkıyla yanıp tutuĢurken kölesinden haber bekler. Aradan altı ay geçer ama köle geri dönmez. Varka‟ya kölen gelmediğini söylediklerinde kırk gün daha fırsat vermelerini ister. Kırk gün de geçip köleden haber gelmez. Böylece Varka kendisi dayısına gitmeye karar verir. GülĢâh bu duruma üzülür, ama baĢka çareleri olmadığını anlayınca Varka‟nın gitmesine izin verir; birbirlerinden uzak olduklarında kendisini avutmak için ondan bir hatıra bırakmasını ister. Varka da parmağındaki yüzüğü çıkarıp GülĢâh‟a verir.

Ġkisi ağlayarak ayrılırlar. Varka, GülĢâh‟a bir Ģiir söyler;

ġiir-i Varka

Varḳa eydür iy gülistānum benüm

İy gözi maḥmūr u mestānum benüm [402]

(Varka, “ey benim gül bahçem! Ey benim baygın gözlüm…” der.) İy dili bülbül yüzi gül kendüzi

Şehd ü şīrīn şekkeristānum benüm [403]

(Ey benim dili bülbül ve yüzü gül gibi (sevgilim), bal ve tatlı Ģeker kamıĢı tarlam…)

Ben n‟iderem bostānı çün senüñ

Görklü yüzüñ bāġ u bostānum benüm [404]

(Senin güzel yüzün benim bağ ve sebze bahçem olduğu zaman ben sebze bahçesini ne yapacağım?)

36 Ḳılmayam hergiz gülistana naẓar

İy ḳoḳusı görklü reyḥānum benüm [405]

(Ey benim güzel kokulu fesleğenim! Gül bahçesine asla bakmam.) İy firāḳum derdine vaṣl-ı devā

Senden artuḳ zār mı dermānum benüm [406]

(Ey ayrılığımın derdine kavuĢması ilaç olan! Senden baĢka benim ilacım ağlamak mı?)

Görklü yüzüñ ġā„ib olmadın henüz Eridi küllī etüm cānum benüm [407]

(Güzel yüzün hâlâ (gözümün önünden) yok olmadan bütün canım vücudum eridi.) Tangrı bilür ditredür yiri gögi

enden ayru zār u efġānum benüm [408]

(Allah benim senden ayrı kaldığımda inleyip ağlayıĢımı bilir, (benim ağlayıĢım) yeri ve göğü titretir.)

N‟ideyin ayruḳ görem mi iy „aceb

Görklü yüzün çeşm-i giryānum benüm [409]

(Ne yapayım? Acaba bundan sonra benim ağlayan gözüm senin güzel yüzünü görür mü?)

Varka Yemen‟e doğru yola çıktığı zaman GülĢâh bayılır. Gül gibi yüzüne gülsuyu dökerler. Ayıldığı zaman Varka‟nın Ģiirine cevap verir;

Eydür ol Gülşāh sulṭānum benüm Uş yine arturduñ efġānum benüm [416]

(O GülĢâh, “ey benim sultanım! ĠĢte benim bağrıĢımlarımı arttırdın.” der.) Gözüme ḳılduñ ḳarañu „ālemi

Şem„ u cem„ ü māh-ı tābānum benüm [417]

(Benim mumum ve parlak ayım, gözümde dünyayı kararttın.) İy baña ẓulmetde İskender gibi

İrmezise āb-ı ḥayvānum benüm [418]

37 (Ey hayat suyum! Bana karanlıkta Ġskender gibi ulaĢmazsan…)

Cānum anda gevde bunda ḫor u zār Derdi bunda anda dermānum benüm [419]

(Canım orada, vücudum burada bayağı ve inleyiĢtedir. Derdi burada, benim ilacım oradadır.)

N‟ideyin kim cānuma irdi firāḳ

Bu acı baḫtum bu devrānum benüm [420]

(Ne yapayım ki canımdan ayrıldım. Bu benim acı bahtım ve talihimdir.) Çarḫ elinden çekerem cevr ü cefa

Bu „aceb olmaz daḫı cānum benüm [421]

(Feleğin elinden sitem ve eziyet çekerim, canım benim, bu tuhaf da olmaz.) Ḥasret odı şöyle yaḳdı cānumı

Kim ṭamarda ḳalmadı ḳanum benüm [422]

(Kederin ateĢi Ģöyle canımı yaktı ki damarda benim kanım kalmadı.) İy dirīġā aġlamaḳdan diñmedi

Bir sa„at bu çeşm-i giryānum benüm [423]

(Eyvahlar olsun! Bu ağlayan gözüm bir saat bile ağlamaktan dinmedi.) aġ selamet görürisem yārümi

Şāẕ olam gide perīşānum benüm [424]

(Sevgilimi sağ selamet görürsem sevinirim ve benim periĢanlığım biter.)

Varka Yemen‟e gitmek üzere yola çıkar. Yemen sınırına yaklaĢtığında bir kervanın geldiğini görür. Onlardan Yemen‟in Melik Anter tarafından kuĢatıldığını, Selim ġah ile altmıĢ beyinin esir alındığını öğrenir. Yemen‟e vardığında vezir onun geliĢine çok sevinir.

Varka‟ya durumlarını izah ettiği birçok mektup gönderdiğini söyler ama hiçbiri ona ulaĢmamıĢtır. Varka onlarla savaĢıp dayısını kurtaracağını söyler. Vezir bu sözlere çok sevinir. Sabaha kadar yenilir, içilir, sazlar çalınır. Sabah olunca Varka Ģehir kapısını açtırır.

ġehirdeki yirmi dört bin asker dıĢarı çıkar. Kösler vurulur, Melik Anter‟in seksen bin askeri karĢısında saf kurulur. Melik Anter bu duruma çok ĢaĢırır. Veziri ona Yemenliler aciz kaldıkları için merkeze saldırıp orada yarık açarak kaçmayı planladıklarını söyler.

38 Melik Anter bütün kaçıĢ yollarının tutulmasını emreder. Ġki taraf da meydana hangi savaĢçının gireceğini beklerken Varka meydana girer. Melik Anter‟den savaĢçılarını göndermesini ister. Melik Anter‟in emrettiği askerler bir bir meydana çıkar. Varka da her geleni öldürür. Elinde gürzüyle o gün kırk savaĢçıyı öldürür. AteĢkes davulu çalınınca iki tarafın askerleri atlarından iner. Vezir de Varka‟yı alıp Ģehre girer. Tüm Ģehir halkı Varka‟ya dua eder. Sabah olunca yine iki tarafın askerleri saf saf dizilir. Varka meydana çıkar; o gün altmıĢ savaĢçıyı öldürür. Bu durumda düĢman tarafı meydana savaĢçı sürmez.

Melik Anter, Varka‟yı yenebilecek bir savaĢçının bulunmasını ister.

Ertesi gün yine saflar kurulur ve Varka da meydana girer. Melik Anter‟in ordusunun en yiğit savaĢçısı izin alıp meydana girer. Varka karĢısındaki savaĢçıyı ikiye bölmek için kılıcını kaldırır, rakibi de kalkanını kaldırır ama kılıç o kadar keskindir ki kalkanı ikiye böldüğü gibi rakibi de ikiye böler. Bunu gören Melik Anter ordusuna karĢı tarafa saldırmasını emreder. Ġki tarafın askerleri birbirine karıĢır. BağrıĢmalar, feryatlar, kılıç Ģakırtıları arasında gökten yağmur gibi ok yağar, gürzler savaĢçıların elinde o yana bu yana savrulur. Birçok savaĢçı elindeki okları atıp kaçmak için yol arar. O zaman ateĢkes davulu çalınır ve iki tarafın askerleri birbirinden ayrılır.

Melik Anter beylerini toplayıp bu durum için çare bulmalarını ister. Onun her türlü hileyi, fitneyi bilen bir veziri vardır. “Sen üzülme Ģahım. O yiğit Yemen ġahının kız kardeĢinin oğludur. Dayısı için böyle savaĢır, seni üzmesinin sebebi onu kurtarmak içindir.

Emir ver, bu gece meydana darağaçları kurulsun, sabaha kadar hazırlansın. ġehirdekiler kapıyı açıp dıĢarı çıktıklarında darağaçlarıyla karĢılaĢsınlar. Sonra elimizdeki esir Ģah ile altmıĢ beyi onların gözü önünde darağacına asalım. Böyle olursa, kavga gürültü de bitmiĢ olur. BaĢ gidince ayak direten olmaz. Ġster istemez boyun eğeceklerdir. O yiğidi ve veziri öldürün. Böylece Ģehri kime isterseniz ona verirsiniz.”

Melik Anter vezirin söylediklerini kabul edip darağaçlarını kurdurur. Sabah olunca atına binip askerleriyle meydana gelir. Ardından Selim ġah ile altmıĢ beyini getirirler;

onları bağlamak için de direk dikerler. Varka askerlerle dıĢarı çıktığında darağaçlarını görür. O anda Selim ġah ile beylerini çeke çeke darağaçlarına getirirler. Varka vezirden en iyi bin askeri seçmesini ister. BeĢ yüzü benimle gelip beĢ yüzü de Dârâ54 gibi savaĢsın, der.

54 Ġran‟ın Keyâniyân sülâlesinin dokuzuncu hükümdarı olan Keykûbâd. Ayrıca “hükümdar” anlamı da olan Dârâ, Avrupa‟da Pers kralı “Darius” (ölm. M.Ö. 330) olarak bilinir. Dârâ, büyük Ġskender ile yaptığı savaĢta ölmüĢtür. (Ġskender Pala, age, s.106.)

39 Askerler seçildikten sonra Varka beĢ yüz kiĢiye darağaçlarına doğru saldırmalarını söyler;

kendisi de geride kalan askerlerle Anter‟in askerlerinin yolunu kesmeye gider. Melik Anter de ordusuna saldırma emri verir. Ġki ordu birbirine karıĢır. Selim ġahı kurtaramazlarsa da 17 beyini kurtarırlar. Bunun üzerine Varka düĢman ordusunun ortasına saldırıp Melik Anter‟i yakalar. Melik Anter‟in esir düĢtüğü görülünce veziri ateĢkes davulu çaldırtır.

Varka, vezir ve askerlerle Ģehre döner.

Beyler, Melik Anter‟in vezirinin çadırına gelip ne yapmaları gerektiğini sorarlar.

Vezir de “Hile yaparız, Ģahımız karĢılığında Ģahınızı veririz deriz; ama pusu kurup ikisini de alırız.” der. Sabah olunca Melik Anter‟in veziri Varka‟ya elçi gönderir. Elçi “Alın Ģahınızı, verin Ģahımızı, bitsin bu husumet. BarıĢ yapılsın, memleketimize dönelim.”

haberini getirir. Varka vezirle konuĢtuktan sonra bu iĢe razı olur; hemen üstünü değisir, karĢı taraf gibi sarı kıyafet giyer. Devecilerle birlikte harekete geçer. Tam orta yere geldiğinde pusuda yatan iki yüz düĢman askeri ortaya çıkar, iki Ģahı da almak için saldırırlar. Varka onları darmadağan eder, dayısını da alıp geri döner. KarĢı taraf da Ģahlarını alırlar. Bu sırada ateĢkes davulu çalınır.

Yemen‟de iĢret meclisi kurulur; öbür tarafta Melik Anter‟in beyleri ona: “ġimdi bunlarla ne yapacağız? Çekip gitmek bize yakıĢır mı? Burada kalacaksak, o yiğitle baĢ edemeyiz. Emrin nedir?” derler. Melik Anter de hilekâr vezirinden bir çare bulmasını ister.

Hilekâr Vezir de “Eğer benim dediğimi yaparsanız bu iĢ kolaydır.” der. Vezir planını Ģöyle anlatır:

“Bu gece kurt kuĢ uyurken meydanın ortasında bir çukur kazılsın, sonra üstü çalı çırpı ile örtülsün. Sabah olunca askerler at binsin, saf tutulsun; savaĢ hazırlığı yapılsın, kös vurulsun. Bizim savaĢmak istediğimizi gördüklerinde onlar da atlarına binecekler ve gayret edip karĢımıza çıkarlar. Sonra o yiğit eline gürzünü alıp meydana çıkacak. Bizden savaĢçı istediğinde bizden kimse meydana çıkmasın ve bütün ordu sussun. Bizde kimse meydana çıkmayacağını görünce o bize saldıracak. Çukura düĢtüğü zaman dört bir yandan kement atılsın, sürüye sürüye getirilsin. Onu elimize geçirebilirsek, Selim ġah‟ın iĢi kolay olur.”

Herkes planını beğenir ve gerçekleĢmesi için hazırlıkları yaparlar. Melik Anter‟in emriyle herkes ata biner, zırhlar giyilir. Selim ġah bu haberi duyunca Varka ile birlikte ordunun baĢında savaĢ düzeni alırlar. Varka meydana çıkarak Melik Anter‟e sen sözünden döndün, sözünden dönen erkek değildir. Bana birini gönder, der. Varka her ne kadar

40 meydan okusa da düĢman ordusundan ses çıkmaz. Varka silahını atının üstünde sağlamca bağlayıp rüzgâr gibi onlara doğru atını koĢturur ve kazılan çukura düĢer. Kement atıp Varka‟yı yakalarlar. Selim ġah olup biteni görünce canı bu duruma çok sıkılır, geri dönüp askerleriyle Ģehre girerler.

Öbür tarafta Melik Anter çok mutludur ve içki meclisini kurdurur. Gece yarısı olunca Varka‟nın cezasını vermek için yanına getirmelerini emreder. Varka‟ya bize neler ettiğini bilir misin diye sorduğunda; Varka, “Ben elimden geleni yaptım sen de ne istersen onu yap.” der. Melik Anter celladına Varka‟yı götürüp öldürmesini söyler. Varka kendi hâline ağlar. Varka‟nın aĢk ateĢinde yandığı için ağladığını bilmeyen Zenci, Varka‟dan ağlamayı kesmesini ister. Varka sevgilisi için Ģiir söylemeye baĢlar;

Ol ḳamu ḫūb-ı Ḫotan māh-rūy-ı Çīn Cümle ḥüsnüñ ḫırmeninde dāne-çīn [763]

(Bütün o Hotan güzeli, Çin‟in ay gibi olan güzeli senin bütün harman (saç) güzelliğinde kıvırcık tanesidir.)

Görküñe ḥayrān olur ḫūblar ḳamu İy bulardan sen laṭīf ü nāzenīn [764]

(Ey bunlardan sen daha güzel ve cilveli! Bütün güzeller güzelliğine hayran olur.) Yā nigārīn işbu çarḫ u işbu dūn

Baġladı ben meskīn „āşıḳına kīn [765]

(Ey güzel! Bu aĢağılık felek, benim zavallı aĢığa hınç tuttu.)

„Ömrümüñ ekini yâşıken henüz Uş biçiser olmadın vaḳti biçin [766]

(Ömrümün ekini daha tazeyken vakti gelmeden biçtiler.) Çarḫ ẓālimdür kime virdi amān

Devr fānīdür kime oldı emīn [767]

(Felek zalimdir, kime aman verdi? Devir geçicidir, kimse de güvende değildir.) İy dirīġā ḥasret ü derd ü firāḳ

Ben ġarībe mi naṣīb oldı hemīn [768]

(Eyvah! Keder, acı ve ayrılık sadece benim zavallıya mı nasip oldu?)

41 Sin içinde dinmeye āhum benüm

Zārıla hem ṭolduram sinüm için [769]

(Mezar içinde benim ahım dinmeyecek, hem de mezarın içini ağlayıĢla dolduracağım.)

Gözlerümden yaş yirine ḳan aḳup Eydeyin vā-ḥasretā tā yevm-i dīn [770]

(Gözlerimden gözyaĢı yerine kan akar, din gününe (kıyamete) kadar eyvah deyin.) Ölüler ḳamu sininden durıcaḳ

Ṭuram eydem yā ilāhe‟l-„ālemīn [771]

(Bütün ölüler mezarından kalkacak, kalkarım “ey dünyanın Allah‟ı” derim.) Olmasun ansuz bana ḥūr u cinān

İllā anı dilerem senden hemīn [772]

(Onsuz huri ve cennetler benim olmasın, senden sadece onu dilerim.)

Zenci Varka‟nın sözlerine hayran kalıp derdini anlatmasını ister. Varka ondan hiç âĢık olup olmadığını sorar. Zenci de sahibinin oğlunu çok sevdiğini ve ondan ayrı kaldığı için çok acı çektiğini söyler. Varka “Demek ikimiz bir mektebin öğrencisiyiz, ben de geri dönüp sevgilimi göremediğim için ağlarım yoksa öleceğim için üzülmem.” der. Zenci Varka‟dan kime âĢık olduğunu söylemesini ister. Varka kendini tanıttığında zenci onun kendi beyi olduğunu anlar. O da kendisini Varka‟ya tanıtır. Zenci Selim ġah‟a mektup getirendir; Yemen‟e vardığında Selim ġah ve beyleri esir alınmıĢ. Zenci de eli boĢ dönmeye yüzü varmadığı için Melik Anter‟in yanında cellad olarak çalıĢmaya baĢlamıĢtır.

Zenci Varka‟nın ayağına kapanır ve ellerini çözer, kılıcını da Varka‟ya verir, sonra gidip at ve silah getirir. Yemen‟e gitmelerini söyler ama Varka dayısına Melik Anter‟in kellesini hediye olarak götürmeyi ister. Bekçilerin uyuduğu bir sırada Melik Anter‟in çadırına girerek baĢını keserler. Melik Anter‟in kesik baĢını alarak Selim ġah‟ın huzuruna gelirler.

Selim ġah bu duruma çok sevinir, meĢaleler yıkılarak eğlenceler düzenlenmesini ister.

DüĢman askerleri bunların eğlenmelerini görünce herkes bir yerde toplanıp sebebi öğrenmek için Melik Anter‟in çadırına giderler; onu ölü bulunca ne kadar eĢyaları varsa orada bırakıp kaçarlar. Yemenliler de Selim ġah‟ın emriyle onların eĢyalarını yağmalarlar.

42 Yağmalanan eĢyalar Varka‟ya verilir. Varka memleketine dönmek istese de dayısının ısrarı üzerine birkaç gün daha kalır.

ġam ülkesinde Melik Muhsin adında bir hükümdar vardır. Bir gün meclisinde dünya güzellerinden söz açılır. Herkes bir tarafın dilberinin özelliklerini sayar. Melik Muhsin‟in malını iĢleyen taciri, GülĢâh‟ın güzelliklerinden bahseder. Böylece Melik Muhsin daha görmeden GülĢâh‟a âĢık olur. Tacir Ģekline girip yanına da mal ve mücevher alarak GülĢâh‟ı istemek için ġam‟dan çıkar. Yolculuğu boyunca konakladığı yerde ve yolda rastladığı herkese hediyeler dağıtır. Melik Muhsin, Benî ġeybe kabilesine ulaĢır. Burada da halka ihsanda bulunur. Sonra Hilâl, Melik Muhsin için bir çadır hazırlayıp onu davet eder.

Onu üç gün boyunca ağırlarlar. Kabilede Melik Muhsin‟den hediye almayan yoktur. Bu arada Melik Muhsin GülĢâh‟ı istemek için bir iki kiĢi gönderir. Hilâl, GülĢâh‟ı kardeĢinin oğluna vereceğini söyler. Melik Muhsin bu cevabı alınca yüreğine ateĢ düĢer. Bir tepsi dolusu lal, yakut, zümrüt, inci, bir o kadar altın ile gümüĢ hazırlatıp Hilâl‟e gönderir. Melik Muhsin, Hilâl‟e kimsesiz olduğunu, onu damat olarak kabul ettiklerinde ölene kadar burada kalıp onlara hizmet edeceğini söylemelerini ister. Hilâl eve geldiğinde Melik Muhsin‟in GülĢâh‟ı istediğini karısına söyler. Karısı GülĢâh‟ı vermek ister; Hilâl‟e “Varka kırk günde gelirim dedi, üstünden iki ay geçti, gelmedi. Ben sana dayısı ona birĢey vermez, o buraya gelmez, dedim.” der. Hilâl karısının sözlerini kabul etmez, bu arada mücevher dolu tepsiyi getirirler. GülĢâh‟ın annesi mücevherleri görünce Varka‟dan iyice yüz çevirir.

Hilâl onlara kızını iki kiĢiye vermeyeceğini Melik Muhsin‟e bildirmelerini söyler. Adamlar mücevher tepsisini oraya bırakıp dönerler. Melik Muhsin‟e kızın annesi razı olduğunu ama babası kızını iki erkeğe vermeyeceğini söylediklerinde Melik Muhsin kararsız kalıp canı yanar. Bu sırada yanına Hilâl‟in komĢusu olan yaĢlı bir kadın gelir. Melik Muhsin ona hediyeler verip bu iĢi nasıl halledeceğini sorar. Kadın da ondan bir bohça dolu mücevher hazırlamasını ister. Bohçayı GülĢâh‟ın annesine götürür. Bunun üzerine GülĢâh‟ın annesi Hilâl‟i ikna etmeye çalıĢır. Hilâl, Varka‟ya bu durumu nasıl izah edeceklerini sorduğunda, karısı:

“Tacir GülĢâh‟ı aldığı zaman memleketine götürecek. Sonra biz bir koyun kesip mezara gömelim. Kara giysiler giyip bir iki gün yas tutalım. Varka gelince ona sevgilin canını feda etti. Sen GülĢâh için çok yaĢa, deriz. O da bir iki gün ağlar, GülĢâh‟ın aĢkını unutur. Ölenin ardından ölünmez ya!” der.

Belgede AYYUKĠ ĠLE YUSUF-I MEDDAH’IN VARKA VE GÜLġAH MESNEVĠLERĠNĠN KARġILAġTIRILMASI (sayfa 46-70)