2.   İMAM ŞÂFİÎ’NİN İKTİSADA DAİR GÖRÜŞLERİ

2.2.   PİYASA ve FİYAT

2.2.3.   Piyasaya Yönelik Bazı Tedbirler

51

üzerinden zekât vermesi gerekir.273 Öyle ki İmam Şâfiî, malların ticaret niyetiyle alınması gerekliliği üzerinde ayrıca durur ve üzerinden bir yıl geçmiş olunca malların değerinin tespit edilerek ( ﻡﻮﻗ - ﻢﻳﻮﻘﺗ) ona göre zekât verileceğini belirtir.274

52

pazarında günümüzdeki zabıtaların görevlerini icra eden ve aralarında kadınların282 da yer aldığı muhtesiblerin bulunduğu bilinmektedir.283

İmam Şâfiî, İslâm hukuku ve iktisadında esas alınan bu genel kriterler çerçevesinde çeşitli vadelerle yapılan işlemlerde bilinmezlik ve belirsizliğin bulunmamasına hassasiyet göstermiştir.284 İmam Şâfiî, bey’u’l-hâdır li’l-bâdî konusunu, verdiği buğday satışı örneği üzeriden ele alır.285 Buna göre bir kişi, tarladaki buğdayı şehirde teslim almak ve bedelini orada ödemek şartıyla satın alsa, bu fasit şart sebebiyle geçersiz olur. Zira müşteri buğdayı satın aldıktan sonra, mal satıcının teminatından çıkar ve onu şehre taşımak müşteriye ait olur. Şayet satıcı bu şartı kabul eder ve mal şehre varmadan önce zarar görürse, satış bedeli ile kira bedeli arasında bir bilinmezlik ortaya çıkacağı için İmam Şâfiî, bu şekilde yapılan satışın helal olmayacağını söyler. O, böyle bir şart kabul edilse bile satıcının teminatından çıktığı yönündeki iddiaya karşı çıkar. Bu görüşünü de malın teslim alınmasıyla satıcının teminatından çıkmadığına dair özel delilin olmamasına dayandırır. İmam Şâfiî, ayrı bir teminatın söz konusu edilmesini de bedelin belirsizliği açısından alışveriş mantığıyla bağdaştırmaz. Bunu da taraflardan birine haksız kazanç sağladığı için akdin fesadını gerektiren bir durum olarak görür.286

Müzâbene287, muhâkele288 ve muhâbera uygulamalarının yasaklanması üzerinde de duran İmam Şâfiî, İmam Mâlik’ten aldığı İbn Ömer rivayetinde Hz.Peygamber’in (a.s.) müzâbeneyi yasakladığını aktarmaktadır.289 Bu rivayete göre müzâbene, hurmanın hurmayla ve yaş üzümün kuru üzümle göz kararı (takdir edilerek) alınıp satılmasıdır.

İmam Mâlik’ten gelen diğer bir başka rivayet olan Ebu Hureyre hadisinde290 ise, müzâbene, hurmanın ağaçtayken satılması; muhâkele toprağın buğday karşılığında

282 Cengiz Kallek, Asr-ı Saadet’te Yönetim-Piyasa İlişkisi, İstanbul: İz Yayıncılık, 1997, s.183.

283 el-Üm’de İmam Şâfiî de Müslüman muhtesibler ve onlar dışındakilerden bahsetmektedir. Bkz. Şâfiî, a.g.e., C. 5, s. 511.

284 Şâfiî, a.g.e., C. 4, ss. 160-179.

285 Şâfiî, a.g.e, s. 170.

286 Şâfiî, a.yer.

287 Yaş/yeni ürünü eskisiyle satmak. Sözlükte “vermek, ödemek” anlamına gelen zebnkökünden türetilmiştir. Bkz. Hammâd, “Müzâbene”, a.g.e., s. 258.

288 Yeni buğdayı eskisi ile satmak. Sözlükte “tohumun topraktan ıkınca başak vermeden önceki hali”

anlamına gelen hakl ifadesinden türetilmiştir. Terim olarak bey’i muhâkele ile ilgili farklı yorumlar bulunmaktadır. Bkz. Hammâd, “Muhâkele”, s. 239.

289 Şâfiî, a.g.e., C. 4, s. 130.

290 Şâfiî, a.yer.

53

kiralanmasını ifade eder. İbn Hişam’ın İbn Müseyyeb’den naklettiği rivayette291 de aynı açıklama ile birlikte muhâkelenin tohumun buğdayla satın alınması ifadesi bulunmaktadır. Ayrıca İbn Hişam’ın, İbn Müseyyeb’e toprağın altın veya gümüşle kiralanması meselesini sorması üzerine İbn Müseyyeb’in bunda bir sakınca olmadığını ifade ettiği belirtilmektedir. Bu rivayetlerden sonra İmam Şâfiî, tohumda muhâkele işleminin hurmada müzâbene işlemi gibi olduğunu söyler. Dikkat çeken bir durum ise ilgili açıklamaları Hz.Peygamber’in (a.s) yapmış olup olmadığı hakkındaki açıklamadır.292 İmam Şâfiî, Hz.Peygamber’in (a.s.) bu açıklamaları yapmış olabileceğini ancak rivayet edenlerin de eklemiş olabileceğini iki ayrı ihtimal olarak belirtmektedir.

İmam Şâfiî’nin, İbn Uyeyne’den aldığı Cabir rivayetinde ise Hz.Peygamber (a.s.) ayrıca muhâbera satışını da yasaklamıştır. 293 Rivayette muhâbera, toprağın 1/3, 1/4’ü karşılığında kiralanması işlemidir. Farklı rivayetlere göre yasaklanmış olduğu vurgulanmaktadır. Bu rivayetlerin değerlendirmesini yaptığı bölümde İmam Şâfiî, söz konusu uygulamaların bir taraftakilerin diğerinden fazla olması sebebiyle faiz gibi işlem gördüğü kanaatini açıklar. Ayrıca bir taraftakinin ölçüsü bilinirken diğer tarafın götürü usûlü (ﻑﺍﺰﺟ) olduğu için tam bilinemediğini belirterek caiz kabul edilemeyeceğini belirtir.294 Bu uygulamalar yapıldığı takdirde akitlerin fasid olacağını ekler. Öyle ki İmam Şâfiî’ye göre iki tarafta da götürüyle olması durumunda -sonradan tartılıp aynı olduğu belirlense bile- akit kurulurken bilinmezlik söz konusu olduğu için akit fasid olur. İki tarafın da tartılarak ölçmesi sonucu aynı oldukları tardirde satışın caiz olduğunu belirten İmam Şâfiî, farklı miktarlarda olduğu fark edildiğinde işlemin geçerli olup olmaması konusunda iki görüşün bulunduğunu söyler. İlk görüşe göre tartıda az çıkan tarafın sahibi, akdi kabul edip etmemekte muhayyerdir. İkinci görüşe göreyse bir kısmı haram, bir kısmı helal olan bu akit feshedilir. İmam Şâfiî de zayıf olan ilk görüşün kıyasa uygun olmadığını belirtir. Zira ribâ sebebiyle bir kısmı haram olduğu anlaşılan

291 Şâfiî, a.g.e., s. 132.

292 Şâfiî, a.yer.

293 Şâfiî, a.g.e., s. 137.

294 Şâfiî, a.yer.

54

akit, tarafların rızasıyla haram olmaktan çıkmaz. Buna göre ikinci görüş daha isabetlidir.295

Paraya dayalı satışın hâkim olduğu günümüz piyaslarında takas muameleleri terkedilmiş olsa da, burada üzerinde durulan asıl mesele “haksız değer transferi” olarak ifade edilen faizli muamelelerdir. Günümüzde faizli muameller belki de tarihtekinden çok daha fazla çeşitlenmiş ve karmaşık hale gelmiştir. Klasik kaynaklarda verilen örnekler ve bu çerçevede yapılan analizler, günümüze ışık tutacak ciddiyette ve derinliktedir. İmam Şâfîi’nin konuları ele alırken referans yaptığı genel ilke ve yöntemler, gösterdiği hassasiyet ve yaklaşım tarzı günümüz İslâm iktisat anlayışının teşekkülüne önemli katkılar sunacağı açıktır.

Bey’-i ğarar296 ve bey’-i sinîn/mu’âveme297 de İmam Şâfiî’nin üzerinde durduğu başka uygulamalardır. İlgili rivayetlerde bu uygulamaların da yasaklanmış olmasına dayanılarak mebînin (alınan malın) tam bilinemediği gerekçe gösterilir. Aynı şekilde uçan kuşun, kaçmış devenin de satılamadığını belirten İmam Şâfiî, ayette belirtildiği üzere, tarafların birbirlerinin mallarının batıl yollarla alınmaması gerekliliğini vurgular.

Bunun da ticaretin karşılıklı rıza esası üzerine kurulmasını, tarafların fayda ve menfaatlerinin korunmasını gerektirdiğini açıklar.

İslâm iktisat sisteminde ticaret hayatının şeffaf olması ve serbest rekabet şartlarının tam olarak gerçekleşmesi hedeflenmiştir.298 Bu doğrultuda İmam Şâfiî de, tarafların serbest bir şekilde faaliyette bulunmasını prensip edindiğini söylemek mümkündür. Ancak İmam Şâfiî, bu konuda taraflar açısından zarara sebebiyet verebilecek uygulamalara müsaade edilmediğini de vurgulamaktadır.

295 Şâfiî, a.g.e., s. 137.

296 Sözlükte “tehlike” anlamına gelen ğararın terim anlamı “sonucu belli olmayan ya da almakla olmamak arasında şüpheli bulunan” olarak açıklanmaktadır. Bkz. Hammâd, “Ğarar”, s. 103.

297 Tahkik eden Hifnavî tarafından “Ağaçtaki meyvelerin iki, üç veya daha fazla seneler için satılması”

şeklinde açıklanmaktadır. Bkz. Muhammed b. İdrîs eş-Şâfiî, el-Üm, thk. Muhammed İbrahim Hifnâvî, Kahire: Daru’l-Hadis, 1429/2008, C. 3, s. 452. Sadece bu dipnot ve 283. Numaralı dipnotta bu baskı verilmiştir. Diğer tüm tüm dipnotlar eserin muhtevasında bahsedilen baskı esas alınmıştır.

298 M. Fatih Turan, “İslâm Hukuku Açısından Yıkıcı Fiyat Uygulaması”, Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, S. 43 (2015), s. 79.

55

Belgede İSLÂM İKTİSAT DÜŞÜNCESİNİN FIKHÎ KAYNAKLARI VE BİR ÖRNEK OLARAK İMAM ŞÂFİÎ’NİN EL-ÜM ADLI ESERİ (sayfa 65-69)